Choroba lokomocyjna u psa — jak przyzwyczaić psa do jazdy samochodem

Objawy choroby lokomocyjnej u psa

Choroba lokomocyjna u psa to nudności wywołane ruchem pojazdu. Objawy pojawiają się zwykle w pierwszych kilkunastu minutach jazdy i narastają:

• nadmierne ślinienie, ciągnące się nitki śliny;
• częste ziewanie, oblizywanie nosa i przełykanie;
• niepokój, skomlenie, drżenie albo przeciwnie — zastygnięcie w bezruchu;
• wymioty, a po jeździe apatia i brak apetytu.

Ziewanie i oblizywanie to także sygnały stresu — jak je czytać, opisuje poradnik mowa ciała psa. Dlatego zanim zaczniesz działać, ustal, z czym masz do czynienia.

Choroba lokomocyjna czy strach przed jazdą?

Choroba lokomocyjna ma podłoże w narządzie równowagi: oko widzi nieruchome wnętrze auta, a ucho wewnętrzne czuje ruch. Lęk przed jazdą jest wyuczony — pojawia się u psów, dla których auto oznacza tylko lecznicę albo które w aucie przeżyły coś przykrego. Te dwa problemy często się splatają: pies, który kilka razy zwymiotował, zaczyna bać się samochodu.

Prosty test: jeśli pies ślini się i drży już w zaparkowanym aucie z wyłączonym silnikiem, główną rolę gra lęk. Jeśli objawy pojawiają się dopiero w czasie jazdy, zwłaszcza na krętej drodze, raczej chodzi o chorobę lokomocyjną. W obu przypadkach pomaga ten sam plan oswajania, ale przy lęku trzeba zaczynać od wcześniejszych kroków.

Dlaczego szczeniaki mają chorobę lokomocyjną częściej?

U szczeniąt narząd równowagi wciąż dojrzewa, dlatego choroba lokomocyjna dotyka ich częściej niż dorosłych psów i wiele młodych psów z niej wyrasta. Nie czekaj jednak biernie: pierwsze jazdy kształtują to, jak pies będzie znosił auto przez całe życie. Krótkie, spokojne przejazdy zakończone czymś miłym to część socjalizacji szczeniaka. Szczenię, które w aucie raz po raz wymiotuje, i tak pokaż lekarzowi przy najbliższej wizycie.

Dorosły pies nagle źle znosi jazdę — co to znaczy?

Jeśli pies, który latami spokojnie jeździł autem, nagle zaczyna się ślinić i wymiotować w trasie, nie zakładaj od razu choroby lokomocyjnej. Przyczyną bywa ból, kłopot z uchem i równowagą albo przykre zdarzenie w aucie. Przechylanie głowy, chwiejny chód czy oczopląs także poza samochodem to powód do wizyty — lekarz sprawdzi uszy i układ nerwowy, zanim zaczniesz trening.

Jak przyzwyczaić psa do jazdy samochodem — krok po kroku

Plan dla psa, który już źle znosi jazdę. Każdy krok powtarzaj kilka razy, aż pies będzie wyraźnie rozluźniony, i dopiero wtedy przechodź dalej:

1. Zrób z auta dobre miejsce na postoju. Otwórz drzwi lub bagażnik przy wyłączonym silniku, podawaj psu w środku posiłek albo zabawkę z przysmakiem. Nigdzie nie jedź.
2. Posiedź w aucie razem z psem. Zamknij drzwi na chwilę, nagradzaj spokój, wypuść psa, zanim zacznie się niepokoić.
3. Włącz silnik i nie ruszaj. Kilka minut z pracującym silnikiem i przysmakami, potem koniec ćwiczenia.
4. Przejedź kawałek. Pierwsza jazda to dosłownie objechanie osiedla i powrót pod dom.
5. Kończ jazdę czymś przyjemnym. Spacer w ulubionym miejscu, zabawa, węszenie — a nie wizyta w lecznicy.
6. Wydłużaj trasy powoli. Kolejny etap zaczynaj dopiero po serii przejazdów bez ślinienia i niepokoju. Gdy objawy wrócą, cofnij się o krok.
7. Jeźdź regularnie, nie tylko przed wakacjami. Pies, który jedzie autem raz w roku, za każdym razem zaczyna od zera. Przed dłuższą trasą — na przykład z psem nad morze — zrób kilka krótszych przejażdżek próbnych.

Nagradzanie spokoju w odpowiednim momencie ułatwia kliker dla psa — przydaje się zwłaszcza przy psach, które w aucie szybko się nakręcają.

Co pomaga psu w czasie jazdy?

• Lekki żołądek. Ostatni pełny posiłek podaj kilka godzin przed wyjazdem; wody nie ograniczaj, także na postojach.
• Pies patrzy w kierunku jazdy i się nie przewraca. Dobrze zamocowany transporter dla psa albo szelki samochodowe Trixie z krótką taśmą trzymają psa w jednej pozycji, zamiast pozwalać mu biegać po kanapie. Przy większym psie sprawdza się sztywny transporter MPS Skudo, ustawiony tak, żeby pies widział przód auta. Co mówią przepisy i jak mocować psa w aucie, opisuje poradnik jak przewozić psa w samochodzie.
• Chłodne, świeże powietrze. Uchyl szybę, ale nie pozwalaj psu wystawiać głowy za okno — w oczy lecą pył i owady.
• Spokojna jazda. Łagodne ruszanie i hamowanie, mniej zakrętów, jeśli masz wybór trasy.
• Częstsze postoje. Krótki spacer i łyk wody co jakiś czas pomagają bardziej niż jazda „na raz”.
• Ochrona tapicerki. Mata na siedzenia Trixie albo mata samochodowa Trixie z bocznymi ściankami pozwalają szybko posprzątać po wymiotach — więcej w dziale maty do samochodu dla psa.

Czy można dać psu coś na chorobę lokomocyjną?

Żadnych leków dla ludzi na własną rękę — dla psa, a zwłaszcza dla kota, część z nich jest trująca. Środki przeciw nudnościom i preparaty wyciszające — także te dostępne bez recepty i „naturalne” — dobiera lekarz weterynarii, znając psa, jego wiek, choroby i długość trasy. Powiedz lekarzowi, czy pies wymiotuje, czy głównie się boi: to zmienia wybór. Leczenie ułatwia jazdę, ale nie zastąpi oswajania psa z autem.

Pakowanie, postoje w długiej trasie i formalności przed wyjazdem za granicę opisuje poradnik wyjazd z psem, a gdy pies zwymiotował i źle się czuje po podróży — tekst wymioty u psa.

Choroba lokomocyjna u psa — co zapamiętać

• Ślinienie, ziewanie, oblizywanie i wymioty w trasie to typowe objawy — często pojawiają się w pierwszych kilkunastu minutach jazdy.
• Objawy w zaparkowanym aucie wskazują raczej na lęk, w czasie jazdy — na chorobę lokomocyjną; często występują razem.
• Oswajaj psa z autem małymi krokami i kończ jazdę czymś przyjemnym.
• W trasie: lekki żołądek, pies zabezpieczony i patrzący przed siebie, świeże powietrze, częste postoje.
• Żadnych ludzkich leków — środki na podróż dobiera lekarz.

Następny krok: przez najbliższy tydzień codziennie zaproś psa do zaparkowanego auta na posiłek albo zabawkę z przysmakiem — bez odpalania silnika.