Uciekł pies — co robić w pierwszych godzinach

Uciekł pies — co robić w pierwszej godzinie?

Pierwsza godzina jest najważniejsza, bo pies wciąż jest blisko, a Ty wciąż wiesz, w którą stronę pobiegł. Rób to po kolei:

1. Ustal kierunek. Zapytaj każdego, kto był w pobliżu, w którą stronę pobiegł pies, i zapisz godzinę oraz dokładne miejsce.
2. Nie goń i nie krzycz. Pogoń i podniesiony głos popychają spanikowanego psa dalej, zamiast go zatrzymać.
3. Zostaw na miejscu ucieczki swoją rzecz i wodę. Noszona bluza albo koc psa plus miska z wodą robią z tego punktu zapachową kotwicę.
4. Poproś kogoś, żeby został na miejscu. Jedna osoba czeka tam, gdzie pies zniknął, reszta szuka. Pies, który wraca na puste miejsce, rusza dalej.
5. Idź w stronę, w którą pobiegł. Sprawdzaj po drodze miejsca, które zna: dom, stałą trasę spaceru, park, dom poprzedniego opiekuna.
6. Zadzwoń do schroniska, straży miejskiej i najbliższych lecznic. Jeszcze pierwszego dnia — znaleziony pies trafia tam w ciągu godzin.
7. Zgłoś zaginięcie w bazie, w której zarejestrowano chip. Sprawdź przy okazji, czy zapisany tam numer telefonu jest aktualny.
8. Wystaw ogłoszenie w lokalnych grupach. Ostre zdjęcie, miejsce, godzina i numer telefonu.

Dlaczego psa szuka się zupełnie inaczej niż kota?

Pies ucieka w ruchu. Biegnie, dopóki nie opadnie z niego adrenalina, i w tym czasie potrafi pokonać dystans, którego nie obejdziesz pieszo. To odwrotność kota, który po wyjściu z domu zwykle zamiera w pierwszej kryjówce kilkadziesiąt metrów od drzwi — jeśli szukasz kota, całą tamtą strategię opisuje osobny poradnik o tym, co robić, gdy zaginął kot.

Wynikają z tego dwie rzeczy naraz. Po pierwsze, szukanie zaczyna się od kierunku, a nie od promienia: idziesz tam, gdzie pies pobiegł, i sprawdzasz miejsca, które zna. Po drugie, krąg poszukiwań trzeba rozszerzać z godziny na godzinę — obchodzenie w kółko własnego kwartału po pół dnia jest już szukaniem tam, gdzie psa najpewniej nie ma. Czas gra tu na Twoją niekorzyść mocniej niż przy kocie, bo pies w biegu wcześniej czy później trafia na drogę.

Warto też wiedzieć, dokąd pies celuje. Odruch „idę do domu" prowadzi go pod adres, który zna najlepiej — po niedawnej przeprowadzce z psem będzie to stare mieszkanie, czasem przez pół miasta. Najczęstszym powodem samej ucieczki jest z kolei panika po huku, a co zrobić z sylwestrowym wieczorem, tłumaczy poradnik o tym, jak pomóc psu, który boi się burzy i fajerwerków.

Widzisz swojego psa — dlaczego nie wolno za nim biec?

To najtrudniejszy moment całych poszukiwań, bo instynkt każe zrobić dokładnie to, co szkodzi: pobiec i zawołać głośno. Pies w panice nie słyszy w Twoim głosie opiekuna, tylko kolejny hałas — a biegnący za nim człowiek jest dla niego pogonią, nawet jeśli to człowiek, z którym mieszka od lat.

Zrób odwrotnie, niż podpowiada odruch:

• Zatrzymaj się i kucnij, ustawiając się bokiem. Sylwetka schylona i odwrócona bokiem jest zaproszeniem, a wyprostowana i idąca wprost — naciskiem.
• Nie patrz psu prosto w oczy i nie wyciągaj rąk w jego stronę.
• Wołaj spokojnie i wesoło, tym samym tonem co przy misce w domu.
• Albo wręcz ucieknij w przeciwną stronę — z piskiem, klaskaniem, oglądając się. Pies chętniej pobiegnie za Tobą, niż wróci na groźne wołanie.
• Gdy podejdzie — nie chwytaj go od razu. Poczekaj, aż zacznie jeść z ręki, i dopiero wtedy spokojnie zapnij smycz.

Komu zgłosić ucieczkę psa?

Zgłoszenia rób równolegle z szukaniem, jeszcze pierwszego dnia. Każde z nich obsługuje inną drogę powrotu psa i żadne nie zastępuje pozostałych.

• Schronisko i firma odławiająca zwierzęta z Twojej gminy — oraz z gmin sąsiednich, bo pies w biegu nie zatrzymuje się na granicy.
• Straż miejska. To ona najczęściej odbiera zgłoszenia o biegającym luzem psie i wie, dokąd trafiają odłowione zwierzęta.
• Policja — gdy podejrzewasz kradzież psa albo gdy pies mógł wbiec pod samochód i spowodować kolizję. W drugim przypadku bywa to jedyna droga, żeby ustalić, co się z nim stało.
• Lecznice weterynaryjne w okolicy. Znalazca jedzie z psem tam, gdzie ma najbliżej, żeby sprawdzić czytnikiem, czy zwierzę jest oznakowane.
• Baza, w której zarejestrowano chip. Zgłoś zaginięcie i zweryfikuj dane kontaktowe. Jeśli nie pamiętasz, w której bazie pies jest zapisany, zapytaj lecznicę, która wszczepiała mikroczip.
• Lokalne grupy w mediach społecznościowych i portale o zaginięciach. Jeden post w grupie osiedlowej dociera dalej niż wieczorny obchód.

Przy każdym zgłoszeniu podawaj to samo: typ i umaszczenie psa, wielkość, płeć, miejsce i godzinę zaginięcia oraz numer telefonu. Zapisuj też, gdzie już dzwoniłeś.

Jak napisać ogłoszenie o zaginionym psie, żeby zadziałało?

Ogłoszenie ma być czytelne z odległości dwóch metrów i zawierać tylko to, co pomaga psa rozpoznać:

• Dwa duże, ostre zdjęcia — jedno z profilu, drugie całej sylwetki. Sam pysk z bliska nie wystarczy: ludzie widują uciekiniera z daleka.
• Miejsce i godzina zaginięcia — konkretny adres albo skrzyżowanie, nie „okolice osiedla".
• Znaki szczególne: umaszczenie, wielkość, obroża, blizna, nietypowa łata.
• Numer telefonu, duży i powtórzony na odrywanych paskach.
• Informacja, czy pies jest płochliwy — z prośbą, żeby go nie gonić, tylko zadzwonić.

Jedną cechę zostaw dla siebie. Przemilcz na przykład załamanie ogona, bliznę albo plamkę w nietypowym miejscu — będziesz miał pytanie kontrolne, którym sprawdzisz, czy rozmówca naprawdę widział Twojego psa.

Jak szukać psa w terenie?

Najlepsza pora na szukanie to wieczór i noc. Ruch cichnie, więc pies łatwiej Cię usłyszy, a Ty jego — brzęk zawieszki przy obroży, szelest w krzakach, szczeknięcie z oddali. Idź powoli i przystawaj, żeby posłuchać.

Zabierz ze sobą trzy rzeczy: smycz, przysmaki i latarkę. Smycz i przysmaki dlatego, że pies może pojawić się w każdej chwili — najlepiej działa coś mocno pachnącego, na przykład miękkie trenerki MACED albo inne przysmaki treningowe. Latarką świeć nisko: pod tarasy, w rowy, w gęste krzewy, pod przyczepy i rampy, do otwartych szop, garaży i altan.

Druga połowa szukania to rozmowy. Pytaj ludzi, którzy bywają na zewnątrz regularnie — to oni widzą okolicę przez cały dzień: osoby wyprowadzające psy, biegaczy i rowerzystów, kurierów, listonoszy i ekipy odbierające śmieci, dozorców i pracowników działek. Każde zgłoszenie „widziałem podobnego psa" zapisuj razem z godziną i miejscem.

Pies kontaktowy i pies płochliwy — dwie różne strategie

To rozróżnienie zmienia w poszukiwaniach więcej niż rasa i wielkość. Pies towarzyski sam podejdzie do ludzi, da się zaczepić i zwykle szybko trafia do lecznicy albo schroniska — przy nim najwięcej daje nagłośnienie sprawy i obdzwonienie instytucji.

Pies wystraszony ucieka nawet przed swoim opiekunem i im więcej ludzi go szuka, tym dalej się przemieszcza. Tu działa coś odwrotnego: cisza, karmienie w jednym punkcie i cierpliwość. Dotyczy to zwłaszcza psów z adopcji, które uciekają najczęściej w pierwszych dniach w nowym domu — opisuje to poradnik o adaptacji psa ze schroniska.

	Pies kontaktowy	Pies płochliwy
Co robi po ucieczce	podchodzi do ludzi, daje się złapać	omija ludzi, ucieka także przed opiekunem
Gdzie najczęściej trafia	do lecznicy, schroniska, do sąsiadów	w zarośla, na obrzeża, na pola i nieużytki
Co pomaga	ogłoszenia, telefony, rozmowy z ludźmi	stały punkt z jedzeniem i wodą, obserwacja z ukrycia
Co szkodzi	zwlekanie ze zgłoszeniami	grupa ludzi wołająca chórem, pogoń, nagłaśnianie miejsca

Przy psie płochliwym, którego ktoś gdzieś widuje, ustaw karmienie w jednym miejscu, dokładaj jedzenie o tej samej porze i obserwuj z dystansu. Nie podchodź, dopóki pies nie zacznie przychodzić regularnie — złapanie planuj dopiero wtedy i najlepiej z kimś, kto robił to wcześniej.

Pies wrócił — co zrobić najpierw?

Wpuść psa, zamknij drzwi i przez pierwsze minuty nie rób nic więcej. Postaw miskę ze świeżą wodą, przygaś światło i daj mu się napić oraz położyć. Jedzenie podaj mniejsze niż zwykle.

Nigdy nie karć psa za ucieczkę. Nie skojarzy kary z wybiegnięciem sprzed kilku godzin — skojarzy ją z powrotem do domu, czyli z jedyną rzeczą, na której Ci zależy. Dotyczy to również zniecierpliwionego tonu przy zapinaniu smyczy.

Potem umów przegląd u lekarza weterynarii, nawet gdy pies wygląda dobrze. Lekarz sprawdzi rany i otarcia, kulawiznę i urazy po ewentualnym potrąceniu, odwodnienie oraz pasożyty, w tym kleszcze z zarośli. Część takich uszkodzeń nie daje objawów od razu.

Jak zapobiec kolejnej ucieczce psa?

Zostaje jedno zadanie: sprawić, żeby druga taka noc się nie powtórzyła — a jeśli już się zdarzy, żeby pies wrócił szybciej.

1. Zaktualizuj dane przy numerze chipa. Sam chip nic nie daje: jeśli w bazie widnieje stary telefon albo poprzedni opiekun, lecznica trafi w próżnię. To najczęstszy błąd w oznakowaniu i jedyny, który naprawisz w kwadrans.
2. Załóż adresówkę z numerem telefonu. Działa bez czytnika i bez bazy — pierwsza osoba, która zobaczy psa, po prostu odczyta numer. Metalowa adresówka zakręcana ma tę zaletę, że numer wpisujesz na kartce w środku i wymieniasz go sam; pełny wybór mieści kategoria adresówki, lampki i lokalizatory.
3. Zadbaj o widoczność po zmroku. Świecąca zawieszka w rodzaju lampki LED z odblaskiem do obroży sprawia, że psa widać z daleka — i Ty, i kierowca.
4. Przejdź na szelki, z których pies się nie wypnie. Sporo ucieczek na spacerze to wyszarpnięcie z obroży albo źle dopasowanych szelek; pod taśmą mają mieścić się dwa palce, ale nie cała dłoń. Modele mieści kategoria szelki dla psa.
5. Wróć do pracy nad przywołaniem. Ćwicz je na długiej lince treningowej albo innej ze smyczy i linek treningowych, zanim znowu spuścisz psa luzem; metodę rozkłada poradnik o tym, jak nauczyć psa przywołania.
6. Zabezpiecz furtkę i drzwi. Samozamykacz, klucz w zamku, blokada na klamce przy psie, który sam otwiera drzwi. Ogrodzenie sprawdź nisko, przy ziemi — psy częściej podkopują, niż przeskakują.
7. Traktuj sylwestra jak dzień podwyższonego ryzyka. Przez cały okres fajerwerków wychodź wyłącznie na smyczy, także tam, gdzie zwykle puszczasz psa luzem.

Uciekł pies — co zapamiętać

• Pies ucieka w ruchu i pokonuje duże odległości — szukaj od kierunku, w którym pobiegł, i rozszerzaj krąg z godziny na godzinę.
• Nie goń i nie krzycz: kucnij bokiem, wołaj spokojnie albo uciekaj w przeciwną stronę, żeby pies pobiegł za Tobą.
• Na miejscu ucieczki zostaw swoją rzecz z zapachem i wodę, a jedną osobę poproś, żeby tam czekała.
• Pierwszego dnia zgłoś zaginięcie w schronisku, straży miejskiej, lecznicach i bazie chipa; w ogłoszeniu zostaw jedną cechę do weryfikacji.
• Psa płochliwego szuka się ciszą i karmieniem w jednym punkcie, a nie nagłaśnianiem miejsca.
• Po powrocie: woda, spokój, przegląd u weterynarza — i żadnej kary.

Następny krok: jeszcze dziś sprawdź, jaki numer telefonu widnieje przy chipie Twojego psa i czy adresówka przy obroży jest czytelna. To jedyne czynności z tej listy, które wykonasz, zanim cokolwiek się wydarzy — i jedyne, które działają, gdy Ciebie przy psie nie ma.