Cocker spaniel — charakter, pielęgnacja sierści i uszu, zdrowie rasy

Cocker spaniel należy do średnich ras — razem z beaglem i springerem opisujemy go w przeglądzie średnie rasy psów. Tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd i umaszczenia, charakter, pielęgnację sierści i uszu, żywienie, zdrowie i wybór szczeniaka.

Cocker spaniel angielski — rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 8 — psy aportujące, płochacze i psy dowodne (sekcja płochaczy)
Pochodzenie	Wielka Brytania, XIX wiek
Wielkość	średnia rasa (10–25 kg)
Masa (orientacyjnie)	ok. 12–15 kg
Wysokość w kłębie	psy 39–41 cm, suki 38–39 cm
Długość życia (orientacyjnie)	12–14 lat
Sierść i pielęgnacja	wysoka — czesanie kilka razy w tygodniu, trymowanie co kilka tygodni, codzienna kontrola uszu
Aktywność	średnia–wysoka — co najmniej godzina spacerów dziennie z zabawą, aportem i pracą nosem
Na pierwszego psa?	tak — wesoły, przywiązany i chętny do współpracy, jeśli zaakceptujesz regularną pielęgnację
Do mieszkania w bloku?	tak — średnia wielkość i dobra adaptacja, przy codziennych dłuższych spacerach
Do domu z dziećmi?	raczej tak — łagodny i towarzyski; potrzebuje jasnych zasad i własnego, spokojnego miejsca

Jak wygląda cocker spaniel? Umaszczenia, linie i cocker amerykański

Cocker spaniel angielski to zwarty, krępy pies średniej wielkości z bardzo długimi, nisko osadzonymi uszami. Ma łagodne, ciemne oczy, szeroką kufę i jedwabistą, płasko przylegającą sierść, która tworzy długie frędzle na uszach, piersi, brzuchu i łapach. Ogon jest w ciągłym ruchu — nie bez powodu cocker nazywany jest „wesołym”.

Umaszczeń jest wiele. Jednolite to m.in. czarne, złote i rude, wątrobiane oraz czarne podpalane. Wielobarwne to biało-czarne, biało-pomarańczowe, trójkolorowe i dereszowate, w których białe i kolorowe włosy są równomiernie przemieszane — stąd np. „niebieski dereszowaty”.

W hodowli wyróżnia się linie wystawowe — z obfitszą sierścią i spokojniejszym temperamentem — oraz linie użytkowe (myśliwskie, tzw. working cocker): lżejsze, z krótszą sierścią i znacznie większą potrzebą ruchu. Cocker spaniel amerykański to osobna rasa: jest mniejszy, ma krótszą, bardziej zaokrągloną głowę i dużo obfitszą sierść, która wymaga regularnego strzyżenia. Ta karta opisuje cockera angielskiego.

Cocker spaniel — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Cocker jest wesoły, łagodny, bardzo przywiązany do rodziny i chętny do zabawy. Lubi być blisko ludzi, zwykle dogaduje się z innymi psami, a ze względu na średnią wielkość dobrze odnajduje się w mieszkaniu. To jednak płochacz, czyli pies myśliwski, który szuka i wypłasza ptaki z zarośli — na spacerze ma nos przy ziemi i potrzebuje zajęcia.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo cocker jest dobrym wyborem: dla rodziny, która lubi codzienne dłuższe spacery, dla osoby szukającej pierwszego psa średniej wielkości, dla kogoś, kto lubi zajmować się sierścią albo ma budżet na regularne wizyty u groomera.

Dla kogo nie: dla osób, które nie chcą czesać psa i zaglądać mu do uszu kilka razy w tygodniu; dla domu, w którym pies zostaje sam na cały dzień — cocker bardzo źle znosi samotność; dla kogoś, kto nie będzie konsekwentny. Część cockerów pilnuje swoich rzeczy (miski, zabawek) — naukę spokojnej wymiany przedmiotów zacznij od szczeniaka, a w razie warczenia skonsultuj się z behawiorystą zamiast karać psa.

Pielęgnacja cocker spaniela: sierść, trymowanie, uszy i łapy

Cocker potrzebuje czesania kilka razy w tygodniu, a frędzle za uszami, pod pachami i na łapach — nawet codziennie, bo tam najszybciej tworzą się kołtuny. Przyda się metalowy grzebień i szczotka — w kategorii szczotka dla psa znajdziesz oba rodzaje, a przy splątanych frędzlach pomoże obrotowy Trixie grzebień ułatwiający rozplątywanie sierści. Co kilka tygodni sierść cockera się trymuje — usuwa martwy włos z grzbietu i wyrównuje frędzle; zwykle robi to groomer (pierwsza wizyta u groomera).

• Uszy — co tydzień i po każdym spacerze w mokrej trawie. Długie, ciężkie ucho słabo się wietrzy, więc łatwo o stan zapalny. Sprawdź zapach i kolor, przemyj widoczną część małżowiny, np. Trixie preparatem do przemywania uszu, i niczego nie wkładaj w przewód słuchowy.
• Łapy. Włos między opuszkami zbiera błoto i zimą lód — przycinaj go nożyczkami z zaokrąglonymi końcami, np. Trixie nożyczki do łap i pyska.
• Kąpiel zwykle co kilka tygodni; po kąpieli dokładnie wysusz uszy i frędzle.
• Pazury i zęby. Pazury skracaj, gdy stukają o podłogę, zęby czyść kilka razy w tygodniu.

Czym karmić cocker spaniela?

Cocker uwielbia jeść i łatwo tyje — nadwaga u psa tej wielkości szybko obciąża stawy i serce. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras średnich (w sklepie filtr „Wielkość psa: rasy średnie”), np. Schesir Original Medium Adult z kurczakiem. Porcję licz według masy i aktywności — pomoże ile karmy dziennie dla psa — a smakołyki z treningu odejmuj od dziennej dawki.

Uszy w misce to codzienny problem cockera: końce uszu wpadają do jedzenia i wody, brudzą się i sklejają. Rozwiązaniem jest miska dla psa z długimi uszami — wysoka i zwężająca się ku górze, np. Trixie miska dla psa z długimi uszami. Uszy zostają na zewnątrz, a pies je czysto.

Ile ruchu potrzebuje cocker spaniel? Wychowanie i zajęcia

Dorosły cocker z linii wystawowej potrzebuje orientacyjnie co najmniej godziny ruchu dziennie, cocker z linii użytkowej — wyraźnie więcej. Najbardziej cieszą go zajęcia, do których go wyhodowano:

• praca nosem — szukanie smakołyków w trawie, tropienie zabawki; dobre pomysły znajdziesz w tekście spacer węchowy;
• aport — cockery chętnie noszą i przynoszą przedmioty, także aporty dla psa;
• spokojny trening — krótkie sesje sztuczek i posłuszeństwa za nagrodę.

Cocker jest wrażliwy — ostre słowa i szarpanie smyczą działają na niego gorzej niż na wiele innych ras. Ucz go metodą nagradzania, od pierwszych tygodni ćwicz przywołanie i spokojne zostawanie samemu na krótko, stopniowo wydłużając czas.

Zdrowie cocker spaniela — na co uważać

Cocker spaniel angielski to rasa zwykle długowieczna, ale ma kilka znanych predyspozycji:

• Uszy. Zapalenia ucha należą w tej rasie do najczęstszych powodów wizyt u lekarza — objawy i to, co robić, opisuje zapalenie ucha u psa.
• Oczy. Zdarzają się dziedziczne choroby oczu (m.in. postępujący zanik siatkówki) i problemy z powiekami.
• Nerki. W rasie występuje dziedziczna choroba nerek młodych psów; dla nosicielstwa jest dostępny test genetyczny.
• Stawy i waga. Bywa dysplazja stawów biodrowych, a nadwaga pogarsza każdy problem ze stawami.

Na co dzień najważniejsze jest więc regularne zaglądanie do uszu i pilnowanie sylwetki. Od czego jeszcze zależy długość życia psa, opisuje tekst ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować cocker spaniela odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane — w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty, prześwietlenie stawów biodrowych, testy genetyczne dostępne dla rasy (m.in. w kierunku postępującego zaniku siatkówki i dziedzicznej choroby nerek).

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Zobacz rodziców. Poznaj przynajmniej matkę szczeniąt — jej temperament i stan sierści powiedzą Ci dużo o tym, czego się spodziewać.
2. Zapytaj o linię. Spokojny pies rodzinny z linii wystawowej czy energiczny cocker użytkowy — to dwa różne psy w codziennym życiu.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Zaplanuj pielęgnację. Zanim szczeniak przyjedzie, kup grzebień, szczotkę i miskę na długie uszy, a groomera wybierz z wyprzedzeniem.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do cocker spaniela

• Cavalier king charles spaniel — też spaniel z długimi uszami, ale mniejszy, spokojniejszy i bez myśliwskiego zapału.
• Cockapoo — krzyżówka cockera z pudlem; nie jest rasą uznaną przez FCI, a sierść i charakter zależą od rodziców.
• Beagle — podobnej wielkości, łatwiejszy w pielęgnacji, ale jeszcze mocniej idzie za nosem.

Cocker spaniel — co zapamiętać

• Cocker spaniel angielski to wesoły, przywiązany pies średniej wielkości (zwykle 12–15 kg) — dobry na pierwszego psa i do mieszkania.
• Sierść wymaga czesania kilka razy w tygodniu i trymowania co kilka tygodni.
• Uszy kontroluj co tydzień i po każdym mokrym spacerze; miska na długie uszy oszczędza codziennego sprzątania.
• Rasa łatwo tyje i źle znosi samotność.
• Kupując szczeniaka, pytaj o badania oczu, stawów i testy genetyczne rodziców.

Następny krok: zanim wybierzesz hodowlę, policz czas na czesanie i koszt wizyt u groomera — jeśli się mieści, cocker odwdzięczy się wyjątkowym przywiązaniem.