Bulterier — charakter, pielęgnacja, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Bulterier to rasa na granicy psów średnich i dużych — jak dobierać karmę i akcesoria dla psów tej wielkości, opisujemy w przeglądzie średnie rasy psów. Tutaj znajdziesz wszystko o samym bulterierze: wygląd, charakter, pielęgnację, żywienie, zdrowie i to, jak wybrać szczeniaka.

Bulterier — rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 3 — teriery (sekcja teriery typu bull)
Pochodzenie	Wielka Brytania (Anglia), XIX wiek
Wielkość	średnia–duża rasa (na granicy filtrów sklepu: rasy średnie 10–25 kg i rasy duże 26–45 kg) — karmę i akcesoria dobieraj do masy swojego psa
Masa (orientacyjnie)	zwykle ok. 23–32 kg; wzorzec FCI nie określa masy ani wzrostu
Długość życia (orientacyjnie)	11–14 lat
Sierść i pielęgnacja	niska — krótka, twarda, przylegająca; rękawica raz w tygodniu, kontrola skóry
Aktywność	wysoka — codziennie długie spacery, zabawa i zajęcia dla głowy
Na pierwszego psa?	raczej nie — bardzo uparty i niezależny; szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji
Do mieszkania w bloku?	raczej tak — przy codziennym ruchu i zabawie; znudzony bywa niszczycielski
Do domu z dziećmi?	raczej tak — lubi zabawę i domowników, ale jest silny i żywiołowy — przy małych dzieciach tylko pod okiem dorosłego

Jak wygląda bulterier? Jajowata głowa, umaszczenia i bulterier miniaturowy

Bulterier to krępy, bardzo umięśniony pies z długą, jajowatą głową bez stopu — jedyną taką w świecie psów. Ma małe, trójkątne, skośnie osadzone oczy, małe stojące uszy, krótki ogon i krótką, twardą, lśniącą sierść. Wzorzec FCI nie podaje masy ani wzrostu: liczy się wrażenie siły i proporcji.

Wyróżnia się dwie grupy umaszczeń. Białe — czysto biała sierść, dopuszczalne łaty na głowie. Kolorowe — pręgowane, rude, płowe, czarne pręgowane czy trójkolorowe, w których kolor przeważa nad bielą. Umaszczenie ma znaczenie dla zdrowia: białe bulteriery częściej rodzą się głuche, a ich różowa skóra łatwiej się opala i podrażnia.

Bulterier miniaturowy to osobna rasa FCI, wyglądem bardzo podobna, ale dużo mniejsza — mierzy do ok. 35 cm w kłębie. Ma podobny charakter i potrzeby, a w zdrowiu na pierwszy plan wychodzi u niego dziedziczne zwichnięcie soczewki oka.

Bulterier — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Bulterier jest wesoły, żywiołowy, bardzo przywiązany do domowników i nieprawdopodobnie uparty. Lubi zabawę i bliskość ludzi, potrafi być domowym „klaunem”, ale ma też silną wolę i własne zdanie. Jak wiele psów typu bull, bywa nietolerancyjny wobec innych psów, a u części osobników silny jest instynkt pogoni za małymi zwierzętami — z kotem domowym najlepiej poznaje się w wieku szczenięcym. Staranną socjalizację opisuje socjalizacja szczeniaka.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo bulterier bywa dobrym wyborem: dla aktywnej, cierpliwej osoby z poczuciem humoru, która lubi uczyć psa przez zabawę i nagrody, ma czas na codzienny ruch i dużo bywa w domu.

Dla kogo nie: dla kogoś, kto oczekuje psa, który „słucha od razu”; dla domu z kilkoma psami tej samej płci; dla osoby, która często zostawia psa samego na długie godziny — znudzony bulterier niszczy, a u części psów nuda sprzyja natrętnym zachowaniom, np. kręceniu się w kółko za ogonem.

Pielęgnacja bulteriera: sierść, skóra, pazury i zęby

Krótką sierść bulteriera wystarczy raz w tygodniu przeczesać gumową rękawicą, np. Trixie rękawica do wyczesywania sierści, a w czasie linienia — wiosną i jesienią — nieco częściej. Inne narzędzia znajdziesz w kategorii szczotka dla psa. Ważniejsze od czesania jest oglądanie skóry:

• Skóra. Raz w tygodniu sprawdź brzuch, pachy i łapy: zaczerwienienie, krostki czy wylizywanie łap to sygnał do konsultacji z lekarzem. U białych psów zwróć uwagę na nos, uszy i brzuch po dniu na słońcu — w upalne dni zapewnij cień, a o ochronę skóry zapytaj lekarza weterynarii.
• Kąpiel zwykle co kilka tygodni albo gdy pies się ubrudzi; częste mycie wysusza skórę.
• Pazury skracaj, gdy stukają o podłogę — wielu bulterierów nie lubi tego zabiegu, więc oswajaj z nim od szczeniaka (jak obciąć psu pazury).
• Zęby i uszy. Zęby czyść kilka razy w tygodniu, uszy sprawdzaj raz w tygodniu.

Czym karmić bulteriera?

Bulterier ma świetny apetyt i łatwo tyje, a nadwaga u tak krępego psa obciąża stawy i serce. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras średnich — albo dużych, jeśli Twój pies waży powyżej 25 kg (w sklepie filtr „Wielkość psa”), np. Schesir Original Medium Adult z kurczakiem. Porcję licz według masy i aktywności (ile karmy dziennie dla psa), a smakołyki z treningu odejmuj od dziennej porcji.

Szczeniak dostaje karmę dla szczeniąt kilka razy dziennie, bez dodatków witamin i wapnia na własną rękę (czym karmić szczeniaka). Jeśli pies ma skłonność do alergii skórnych, nie zmieniaj karmy co chwilę „na próbę” — dietę eliminacyjną ustala lekarz weterynarii.

Ile ruchu potrzebuje bulterier? Wychowanie i zajęcia

Dorosły bulterier potrzebuje orientacyjnie 1,5–2 godzin ruchu dziennie i codziennej porcji zajęć dla głowy. Najlepiej sprawdzają się:

• zabawki na przysmaki — np. Barry King piłka na przysmaki z labiryntem; bulterier chętnie „pracuje” o jedzenie, a przy okazji wolniej je;
• przeciąganie z zasadami — np. Trixie sznur z klockami; zabawa kończy się na Twoje „puść”;
• praca nosem — szukanie smakołyków w domu i na spacerze (spacer węchowy).

Bulterier uczy się szybko, ale nie znosi nudy i powtarzania — krótkie, kilkuminutowe sesje z nagrodą działają lepiej niż długie ćwiczenia. Od szczeniaka ucz go chodzenia na luźnej smyczy w dobrze dopasowanych szelkach dla psa i spokojnego mijania psów. Gdy pies regularnie kręci się w kółko, goni ogon albo obsesyjnie liże jedno miejsce, nie traktuj tego jak zabawy — omów to z lekarzem i behawiorystą.

Zdrowie bulteriera — na co uważać

Bulterier to zwykle wytrzymały pies, ale rasa ma kilka znanych predyspozycji, o które warto pytać hodowcę:

• Głuchota. Zdarza się szczególnie u psów białych, także jednostronna. Szczenię głuche na jedno ucho może wydawać się zupełnie zdrowe — dlatego hodowle badają słuch szczeniąt.
• Nerki. W rasie występuje dziedziczna choroba nerek. Wzmożone pragnienie i częste oddawanie moczu to powód do wizyty.
• Serce. Zdarzają się wrodzone wady zastawek serca — szybkie męczenie się czy kaszel omów z lekarzem.
• Oczy. Dziedziczne zwichnięcie soczewki dotyczy głównie bulterierów miniaturowych; nagle zaczerwienione, bolesne albo zmętniałe oko to stan pilny.
• Skóra — alergie i podrażnienia, u psów białych także oparzenia słoneczne.

Od czego zależy długość życia psa i jak ją wydłużyć, opisuje tekst ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować bulteriera odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane — w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: badanie słuchu (BAER) — także samego szczenięcia, badanie moczu w kierunku chorób nerek, badanie serca, u bulterierów miniaturowych test genetyczny w kierunku zwichnięcia soczewki.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Poproś o wynik badania słuchu szczenięcia. W tej rasie to standard dobrej hodowli, zwłaszcza przy białych psach.
2. Zobacz matkę szczeniąt. Powinna być pewna siebie i kontaktowa; szczenięta — ciekawe, czyste i odważne.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia ze szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Zaplanuj socjalizację. Pierwsze miesiące to czas na spokojne poznawanie ludzi, psów, kotów i miejsc.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Wbrew obiegowej opinii bulterier nie jest na liście ras psów uznawanych w Polsce za agresywne (rozporządzenie MSWiA z 2003 r., lista bez zmian od tamtej pory), więc zezwolenie gminy nie jest potrzebne. Obowiązki każdego opiekuna — kontrola nad psem w miejscach publicznych i przestrzeganie lokalnych przepisów o smyczy i kagańcu — obowiązują tak samo.

Rasy podobne do bulteriera

• Pitbull (amerykański pit bull terrier) — też potomek psów bull and terrier, lżejszy, z klasyczną głową; nieuznany przez FCI i w Polsce na liście ras uznawanych za agresywne.
• American bully — krępy pies typu bull do towarzystwa, spokojniejszy i mniej ruchliwy, nieuznany przez FCI.
• Jack russell terrier — mały terier o równie dużej energii i uporze, ale z silnym instynktem łowieckim i dużo mniejszy.

Bulterier — co zapamiętać

• Bulterier to wesoły, uparty, bardzo przywiązany do ludzi terier typu bull z jajowatą głową; bulterier miniaturowy to osobna rasa.
• Potrzebuje 1,5–2 godzin ruchu i krótkich, ciekawych zajęć dla głowy — nuda kończy się zniszczeniami.
• Sierść jest łatwa w pielęgnacji, ale skórę trzeba regularnie oglądać, a białe psy chronić przed słońcem.
• Kupując szczeniaka, pytaj o badanie słuchu, nerek i serca.
• Nie jest na liście ras uznawanych w Polsce za agresywne.

Następny krok: jeśli bulterier pasuje do Twojego dnia, poszukaj hodowli, która pokaże wynik badania słuchu szczeniąt — a w domu przygotuj zabawki na przysmaki na pierwsze tygodnie.