Kot singapurski — najmniejsza rasa kotów: charakter, pielęgnacja i zdrowie

Kot singapurski, nazywany też singapurą, to najmniejsza uznawana rasa kotów domowych — drobny kot o ogromnych oczach i uszach, który charakterem przypomina dużo większe, bardzo towarzyskie rasy. Dla porównania kot savannah albo maine coon waży zwykle dwa–trzy razy więcej. W Polsce to rasa rzadka, z niewielką liczbą hodowli.

Kot singapurski — rasa w skrócie

Uznanie	organizacje felinologiczne, m.in. CFA, TICA i WCF; rasa nieliczna
Pochodzenie	Singapur; rasa ukształtowana w latach 70. XX wieku w USA
Masa (orientacyjnie)	kocury ok. 2,5–3,5 kg, kotki ok. 2–2,5 kg
Długość życia (orientacyjnie)	12–15 lat
Sierść i pielęgnacja	niska — bardzo krótka, przylegająca, prawie bez podszerstka; szczotkowanie raz w tygodniu
Aktywność	wysoka — ciekawski i ruchliwy; codzienna zabawa i miejsca na wysokości
Na pierwszego kota?	tak — łagodny, ludzki i łatwy w pielęgnacji — trzeba tylko zapewnić mu zajęcie
Zostaje sam na dzień pracy?	raczej nie — bardzo przywiązany do ludzi; długie samotne dni znosi lepiej z drugim kotem
Do domu z dziećmi?	raczej tak — towarzyski i chętny do zabawy, ale drobny — dziecko musi obchodzić się z nim delikatnie

Jak wygląda kot singapurski? Wielkość, oczy i umaszczenie

Kot singapurski to bardzo mały, ale muskularny kot o okrągłej głowie, ogromnych oczach i dużych uszach. Dorosła kotka waży zwykle zaledwie około 2–2,5 kg, kocur około 2,5–3,5 kg — dorosła singapura bywa wielkości kilkumiesięcznego kociaka innej rasy. Oczy są duże, migdałowe, w kolorze orzechowym, zielonym albo złotym, obrysowane ciemną linią.

Rasa ma tylko jedno umaszczenie — sepia agouti. Sierść jest bardzo krótka, jedwabista i przylegająca; każdy włos ma ciemnobrązowe pasy na tle w kolorze starej kości słoniowej (to tickowanie, jak u kota abisyńskiego). Pyszczek, podbródek, pierś i brzuch są jaśniejsze, kremowe, a koniec ogona ciemny. Pręgi na tułowiu i plamy są w tej rasie wadą.

Kot singapurski dojrzewa powoli — pełną budowę osiąga orientacyjnie w wieku około 15–24 miesięcy.

Kot singapurski — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Singapura jest ciekawska, towarzyska i bardzo przywiązana do ludzi. Chodzi za opiekunem, chce uczestniczyć we wszystkim, siada na ramieniu, wchodzi pod kołdrę. Jest aktywna i lubi wspinaczkę, ale potrafi też długo drzemać w ciepłym miejscu. Głos ma cichy i miauczy niewiele. Dobrze dogaduje się z innymi kotami i spokojnymi psami.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego kota decydują też rodzice, warunki w hodowli i pierwsze tygodnie w nowym domu.

Dla kogo kot singapurski jest dobrym wyborem: dla osoby, która dużo czasu spędza w domu albo pracuje zdalnie, dla rodziny ze starszymi dziećmi, które rozumieją, że mały kot to nie zabawka, dla domu, w którym jest już drugi, łagodny kot.

Dla kogo nie: dla kogoś, kto szuka niezależnego kota na długie samotne dni, dla domu z małymi dziećmi albo dużym, rozbrykanym psem, przy którym drobny kot łatwo dozna urazu. Trzeba też liczyć się z tym, że na kociaka z odpowiedzialnej hodowli często czeka się w kolejce.

Pielęgnacja kota singapurskiego: sierść, ciepło, zęby i pazury

Bardzo krótka sierść prawie bez podszerstka to najprostsza pielęgnacja wśród ras kotów: wystarczy przetrzeć ją raz w tygodniu gumową rękawicą albo miękką szczotką — to bardziej masaż i okazja do obejrzenia skóry niż czesanie (jak szczotkować kota). Kąpiel zwykle nie jest potrzebna.

Drobny kot z cienką sierścią szybciej traci ciepło, dlatego singapury tak chętnie wybierają kaloryfery, nasłonecznione parapety i miejsca pod kocem. Daj mu ciepłe, zamknięte legowisko dla kota z dala od przeciągów, np. Trixie Tipi, a zimą nie wietrz pokoju, w którym śpi. Latem z kolei pilnuj, żeby nie leżał godzinami na pełnym słońcu za szybą (kot w upale).

• Zęby sprawdzaj regularnie, a mycia zębów ucz od kociaka (jak dbać o zęby kota).
• Pazury małego kota łatwo przyciąć zbyt głęboko — skracaj tylko przezroczysty koniec (jak obciąć kotu pazury).
• Oczy i uszy. Duże oczy i uszy łatwo obejrzeć przy szczotkowaniu; wydzielina, zaczerwienienie albo drapanie się po uszach to powód do wizyty.

Czym karmić kota singapurskiego?

Singapura potrzebuje małych porcji dobrej karmy — porcje z etykiet liczone dla „przeciętnego” 4-kilogramowego kota są dla niej za duże. Ilość karmy licz według masy konkretnego kota i jego aktywności (ile karmy dla kota), a kondycję oceniaj dłonią — przy tak małym kocie nawet pół kilograma to wyraźna nadwaga.

Wybieraj suchą karmę dla kota o małych krokietach i karmę mokrą z wyraźnym udziałem mięsa, podawaną w kilku mniejszych posiłkach. Część suchej porcji możesz podawać w zabawce, np. Catit kula na smakołyki — kot je wolniej i przy okazji się bawi. Kocię dostaje karmę dla kociąt; kiedy przejść na karmę dla dorosłych, ustal z lekarzem weterynarii albo hodowcą (karma dla kociąt).

Zabawa i mieszkanie dla kota singapurskiego

Mimo drobnej budowy singapura świetnie skacze i lubi być wysoko — na regale, na szafie, na ramieniu opiekuna. Postaw jej stabilną wieżę dla kota z kilkoma półkami, np. Trixie wieża Samuel, najlepiej przy oknie albo w pokoju, w którym spędzasz najwięcej czasu.

• Zabawa z opiekunem: 2–3 krótkie sesje dziennie z wędką albo małą piłką; singapury często aportują (zabawki dla kota).
• Zabawki do samodzielnej zabawy: tunel, np. Trixie szeleszczący tunel, i zabawka na karmę na czas Twojej nieobecności.
• Bezpieczeństwo: mały kot zmieści się w szczelinie za pralką czy w uchylonym oknie — zabezpiecz okna i balkon siatką, a uchylne okna osłonami (zabezpieczenie balkonu dla kota).

Zdrowie kota singapurskiego — na co uważać

Singapura to rasa nieliczna, wywodząca się od niewielkiej grupy kotów, dlatego hodowcy zwracają szczególną uwagę na różnorodność genetyczną i badania rodziców. W rasie opisuje się m.in.:

• Niedobór kinazy pirogronianowej (PK def) — dziedziczna choroba czerwonych krwinek, która może powodować nawracającą niedokrwistość; nosicieli wykrywa test DNA rodziców.
• Słabe akcje porodowe u kotek — ważne dla hodowli: porody w tej rasie częściej wymagają pomocy lekarza weterynarii.
• Wychłodzenie — drobny, krótkowłosy kot gorzej znosi chłód i przeciągi, zwłaszcza po zabiegu w znieczuleniu czy w czasie choroby.

Mały kot szybciej się odwadnia i słabnie, gdy nie je, dlatego brak apetytu czy wymioty traktuj u singapury poważniej niż u dużego kota. Dorosłemu kotu zrób co roku przegląd u lekarza weterynarii z ważeniem.

Jak kupić albo adoptować kota singapurskiego odpowiedzialnie

Kociaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w organizacji felinologicznej, która wydaje rodowody — w Polsce działają kluby zrzeszone m.in. w FIFe (np. Felis Polonia) i w WCF. Rodowód to dowód pochodzenia i warunek, żeby hodowla mogła pokazać wyniki badań kotów rodzicielskich. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: test DNA w kierunku niedoboru kinazy pirogronianowej (PK def), ogólne badanie kliniczne u lekarza weterynarii, informacja o pokrewieństwie rodziców (współczynnik inbredu).

Kot „w typie rasy”, bez rodowodu, z ogłoszenia to najczęściej zwierzę z przypadkowego krycia, bez badań rodziców. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za kociakiem stoi kontrolowana hodowla. Przy tak rzadkiej rasie „singapura” z ogłoszenia, bez rodowodu i bez kolejki oczekujących, to szczególnie mocny sygnał ostrzegawczy — często to po prostu mały, tickowany kot nieznanego pochodzenia.

1. Zarezerwuj czas na szukanie. Hodowli singapur jest niewiele, a kocięta często mają rezerwacje z wyprzedzeniem — czasem warto szukać także w hodowlach za granicą, w tej samej organizacji felinologicznej.
2. Nie odbieraj kociaka za wcześnie. Rasowe kocięta zwykle zostają w hodowli do ukończenia około 12–13 tygodni, kiedy są już zaszczepione i nauczone korzystania z kuwety.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia ze szczepieniami, umowa kupna, wyniki badań rodziców.
4. Przygotuj dom. Zabezpiecz okna i szczeliny, przygotuj ciepłe legowisko; resztę opisuje opieka nad kociakiem w nowym domu.

Cena kociaka zależy od hodowli, linii i przeznaczenia (kot do domu czy do dalszej hodowli), dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” kociak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Koty rasowe trafiają też do fundacji i domów tymczasowych — zwykle dorosłe, oddane z powodu alergii, przeprowadzki albo zakończenia hodowli. U dorosłego kota znasz już charakter i stan zdrowia. Jak pomóc mu się zaaklimatyzować, opisuje poradnik o kocie ze schroniska.

Rasy podobne do kota singapurskiego

• Kot abisyński — też ma tickowaną sierść i duże uszy, ale jest większy, ma kilka umaszczeń i jest jeszcze bardziej ruchliwy.
• Kot syjamski — równie przywiązany do ludzi i towarzyski, ale większy, z umaszczeniem colourpoint i znacznie głośniejszy.
• Kot orientalny — smukły i ludzki jak singapura, ale duży, długonogi i bardzo rozmowny.

Kot singapurski — co zapamiętać

• Kot singapurski to najmniejsza uznawana rasa kotów — drobny, ciekawski i bardzo przywiązany do ludzi.
• Ma jedno umaszczenie: sepia agouti, z tickowaną, bardzo krótką sierścią łatwą w pielęgnacji.
• Potrzebuje ciepła, miejsc na wysokości, codziennej zabawy i małych, odmierzonych porcji.
• To rasa rzadka — kupuj tylko z hodowli z rodowodem i testem DNA rodziców.

Następny krok: zanim zarezerwujesz kociaka, zabezpiecz okna i balkon i zastanów się, czy kot nie będzie spędzał zbyt wielu godzin sam — a hodowlę wybierz po tym, czy pokaże Ci wyniki badań rodziców.