Przygotowanie na szczeniaka — wyprawka i pierwsze dni w domu

Wyprawka dla szczeniaka — co kupić przed przyjazdem psa?

Wyprawka dla szczeniaka to zestaw rzeczy, które muszą stać na swoim miejscu, zanim pies przekroczy próg — nie lista zakupów na pierwszy weekend. Powód jest prozaiczny: przez pierwsze dni nie będziesz miał kiedy wyjść do sklepu, a szczenię potrzebuje jedzenia, wody, miejsca do spania i miejsca do załatwiania się od pierwszej godziny.

Poniżej minimum, które warto mieć w domu przed odbiorem psa. Przy każdej pozycji jest powód, a nie tylko nazwa.

• Dwie miski — na wodę i na jedzenie. Woda stoi cały czas, jedzenie pojawia się o stałych porach. Szukaj misek dla psa ciężkich albo na gumowej podstawie: lekka miska jeździ po podłodze i zamienia się w zabawkę.
• Karma, którą pies jadł u hodowcy. To najważniejszy zakup na liście. Poproś o nazwę jeszcze przed odbiorem i kup dokładnie tę samą — o karmach suchych dla psa pomyślisz później, gdy szczenię się zaadaptuje.
• Legowisko. Jedno, w spokojnym miejscu, na tyle duże, żeby pies mógł się na nim wyciągnąć. Jak dobrać rozmiar i typ, rozpisuje osobny poradnik o tym, jak dobrać legowisko dla psa.
• Transporter albo kojec. Bezpieczne miejsce, w którym szczenię odpocznie i nie zrobi sobie krzywdy pod Twoją nieobecność. Wybór jest w dziale klatek i kojców.
• Obroża i adresówka. Adresówkę zamawiasz PRZED odbiorem psa — pierwsze dni to statystycznie najgorszy moment na ucieczkę, bo pies nie zna jeszcze ani domu, ani swojego imienia. Numer telefonu ma być na psie od pierwszego wyjścia; kompletują to adresówki i lokalizatory.
• Smycz. Zwykła, taśmowa lub linkowa, o stałej długości. Czy zacząć od obroży, czy od szelek, tłumaczy tekst o tym, co lepiej sprawdza się na spacerze — obroża czy szelki.
• Coś do gryzienia. Szczenię musi mieć własne przedmioty do żucia od pierwszego dnia, inaczej wybierze nogę krzesła. Podpowiedzi, jakie zabawki dla psa wybrać, są w osobnym artykule.
• Podkłady higieniczne. Nauka czystości zajmuje tygodnie, a wpadki w mieszkaniu są normą, nie porażką. Zapas znajdziesz wśród podkładów higienicznych do nauki czystości.
• Szczotka. Nie po to, żeby wyczesywać sierść, tylko żeby pies przywykł do dotykania go wszędzie.
• Szampon dla szczeniąt. Kupujesz go „na wszelki wypadek”, nie na powitanie.
• Środek do sprzątania. Do wpadek na podłodze; pod ręką, a nie w piwnicy.

Czego NIE musisz kupować przed przyjazdem psa?

Wyprawka rozrasta się szybciej, niż powinna, bo w sklepie wszystko wygląda na potrzebne. Kilka rzeczy spokojnie poczeka.

• Drugiego legowiska. Zacznij od jednego; ile posłań i gdzie, ocenisz po tygodniu obserwacji.
• Ubranek. Poza psami, które faktycznie marzną, to zakup na później i na konkretną pogodę.
• Kompletu zabawek. Dwie, trzy różniące się fakturą wystarczą; sterta naraz sprawia, że nic nie jest ciekawe.
• Suplementów i preparatów na wszystko. Zdrowe szczenię karmione pełnoporcjowo zwykle ich nie potrzebuje, a decyzję o jakimkolwiek preparacie podejmuje weterynarz.

Zasada jest prosta: kup to, bez czego nie przeżyjesz pierwszego tygodnia, a resztę dokupuj w miarę potrzeb. Sprzęt do pielęgnacji — jak obcinacz, o którym mówi poradnik o tym, jak przyzwyczaić psa do obcinania pazurów — kupisz spokojnie później.

Jak zabezpieczyć mieszkanie przed przyjazdem szczeniaka?

Szczenię poznaje świat pyskiem i sprawdza wszystko, co ma w zasięgu. Przejdź mieszkanie na czworakach — z tej wysokości zobaczysz to, czego z góry się nie zauważa.

1. Schowaj kable. Przewody zasilające, ładowarki i kable od lamp wsuń w osłony, podnieś albo wypnij. To pozycja numer jeden, bo przegryziony kabel pod napięciem jest groźny natychmiast.
2. Zamknij chemię pod kluczem. Środki czystości, proszki, kapsułki do prania, leki i kosmetyki wędrują do zamykanej szafki, a nie na niską półkę.
3. Przejrzyj rośliny. Część popularnych roślin doniczkowych jest dla psa trująca — sprawdź swoje na liście w poradniku o roślinach trujących dla zwierząt domowych i przestaw je poza zasięg.
4. Zbierz drobiazgi z podłogi i niskich półek. Skarpetki, gumki, klocki, monety, zatyczki od długopisów — połknięte drobne przedmioty często kończą się nagłą wizytą u weterynarza.
5. Zabezpiecz schody i wyjścia. Bramka w przejściu i zamknięte drzwi na balkon załatwiają sprawę na kilka pierwszych miesięcy. Młody pies nie panuje jeszcze nad ciałem i łatwo spada ze stopni.
6. Wyznacz strefę psa. Jedno pomieszczenie albo jego część, z podłogą, którą łatwo umyć — tam stanie legowisko, miski i podkład.
7. Schowaj kosz na śmieci. Otwarty kosz w kuchni to najbardziej kuszący przedmiot w mieszkaniu.

Pierwsza noc szczeniaka w nowym domu — jak ją przejść?

Szczenię płacze pierwszej nocy, bo pierwszy raz w życiu jest samo. Do tej pory spało w kupie z rodzeństwem, w cieple i w hałasie — cisza i samotność to dla niego zupełnie nowa sytuacja, a nie kaprys. Płacz nie jest testowaniem Twoich granic i nie ma sensu go „przeczekiwać”.

Najprostsze rozwiązanie działa najlepiej: na początku postaw legowisko albo transporter przy swoim łóżku, w zasięgu ręki. Pies słyszy Twój oddech, czuje zapach i zasypia. Dopiero gdy nocne pobudki się uspokoją, przesuwasz posłanie po kilkadziesiąt centymetrów w stronę docelowego miejsca — przez kilka nocy, a nie jednym ruchem.

• Nie zaczynaj od zamknięcia psa w innym pokoju. To najszybsza droga do tego, żeby samotność skojarzyła mu się z paniką, a nie ze spokojem.
• Ostatni spacer tuż przed snem. Krótki i nudny, bez zabawy — chodzi o pusty pęcherz, nie o zmęczenie psa.
• Licz się z wyjściem w nocy. Szczenię zwykle nie wytrzyma całej nocy; gdy zacznie kręcić się i skomleć, wynieś je na dwór i wróć bez zabawy i bez rozmowy.
• Zostaw coś zapachowego. Kocyk albo szmatka od hodowcy, pachnąca matką i rodzeństwem, ułatwia pierwsze noce.
• Nie rób z pobudki wydarzenia. Bez świateł i bez zabawy — noc ma być nudna.

Spanie przy łóżku na start nie oznacza, że pies zostanie tam na zawsze. Uczysz go zostawania samemu osobno, za dnia i etapami — od tego jest poradnik o tym, jak przyzwyczaić psa do zostawania samego.

Pierwsze dni w domu — dlaczego mniej znaczy więcej?

Szczenię, które właśnie straciło matkę, rodzeństwo i całe znane otoczenie, jest już przeciążone — nawet jeśli biega i macha ogonem. Dokładanie do tego wizyt rodziny, sąsiadów i znajomych „na chwilkę” nie jest miłe, tylko męczące.

• Przez pierwsze dni bez gości. Poznawanie ludzi jest ważne, ale zaczyna się wtedy, gdy pies czuje się w domu pewnie — a nie pierwszego wieczoru.
• Bez dużych wypraw. Centrum handlowe i wizyta u znajomych z psem to plany na później.
• Domownicy też zwalniają. Ustalcie, że śpiącego psa się nie budzi — dotyczy to zwłaszcza dzieci.
• Krótkie sesje kontaktu. Kilka minut głaskania i zabawy, potem przerwa. Pies podchodzi wtedy, gdy ma ochotę.
• Bez forsownego ruchu. Młode stawy nie znoszą długich marszów ani biegania przy rowerze; ile ruchu jest w sam raz, rozpisuje poradnik o tym, ile ruchu potrzebuje pies.

Adaptacja bywa niepozorna: pies często jest w pierwszych dniach grzeczniejszy, niż będzie później. Prawdziwy charakter pokazuje się, gdy szczenię poczuje się u siebie — i to jest dobry znak, a nie regres.

Rutyna od pierwszego dnia — co ustalić z domownikami?

Szczenię uczy się szybciej z powtarzalności niż z tłumaczenia. Stałe miejsca i stałe pory dają mu przewidywalność, a Tobie oszczędzają połowy problemów wychowawczych. Ustalcie te rzeczy zanim pies przyjedzie — potem trudno je zmieniać.

1. Wyznaczcie stałe miejsca. Miski w jednym punkcie, legowisko w drugim, podkład w trzecim. Przestawianie ich co dzień psuje naukę czystości.
2. Ustalcie stałe pory karmienia. Szczenię je kilka razy dziennie, o podobnych godzinach; liczbę posiłków i wielkość porcji dobierz do wieku psa i wskazań weterynarza.
3. Wychodźcie po jedzeniu, po drzemce i po zabawie. To trzy momenty, w których szczenię prawie na pewno będzie musiało się załatwić — wyprzedzanie ich działa lepiej niż jakakolwiek reakcja na kałużę. Chwalcie od razu, na dworze, a nie po powrocie do mieszkania.
4. Uzgodnijcie jedno słownictwo. Jedna komenda na jedną czynność, ta sama u wszystkich domowników; podstawy opisuje poradnik o nauce podstawowych komend.
5. Uzgodnijcie zakazy. Kanapa dozwolona czy nie, kuchnia dostępna czy nie — jeśli jedna osoba pozwala, reszta uczy psa na darmo.
6. Wpiszcie przerwy na sen. Młody pies potrzebuje znacznie więcej snu niż dorosły i sam nie przerywa sobie zabawy.

Do rutyny należy też gryzienie: szczenię chwyta ręce i meble, bo tak poznaje świat i bo bolą je dziąsła. Co z tym robić, tłumaczy tekst o tym, jak radzić sobie z ząbkowaniem i gryzieniem u szczeniaka.

Jakie dokumenty powinieneś dostać od hodowcy?

Papiery odbiera się razem z psem, a nie „prześlemy później”. Zwlekanie sprzedającego to sygnał ostrzegawczy sam w sobie.

• Umowa. Dane obu stron, opis psa, numer chipa, warunki i podpisy.
• Książeczka zdrowia lub paszport. Z wpisami lekarza weterynarii i numerem chipa zgodnym z umową.
• Informacja o odrobaczeniu i szczepieniach. Co, kiedy i jakim preparatem zostało podane — dokładnie w takiej formie, w jakiej wpisał to lekarz. Te wpisy przenosisz do swojego weterynarza, a nie interpretujesz samodzielnie.
• Nazwa karmy i sposób karmienia. Nie dokument, ale informacja tej samej wagi.
• Metryka albo rodowód — jeśli pies pochodzi z hodowli zrzeszonej w związku kynologicznym.

Pierwszą wizytę u weterynarza umów w pierwszych dniach po odbiorze psa, nawet jeśli szczenię wygląda na zdrowe. Lekarz sprawdza stan ogólny, potwierdza zgodność chipa i układa dalszy plan profilaktyki na podstawie wpisów od hodowcy. Terminów kolejnych szczepień nie ustalaj samodzielnie — zależą od tego, co pies już dostał.

Co z wyprawki sprawdza się w praktyce?

Poniżej konkretne propozycje na start, po jednej na najważniejsze pozycje z listy. Przy każdej piszemy, dla kogo jest i na co uważać.

• Metalowa miska dla szczeniąt — stal nierdzewna, łatwa do wyparzenia i odporna na gryzienie. Dla kogo: na start, w dwóch sztukach. Na co uważać: produkt występuje w kilku rozmiarach — dobierz go na karcie do docelowej wielkości psa.
• Klatka kennelowa Trixie — bezpieczne miejsce, które pełni rolę kojca w domu i transportu w samochodzie. Dla kogo: gdy chcesz od razu dać psu własny kąt. Na co uważać: klatka ma być odpoczynkiem, a nie karą — wprowadzaj ją stopniowo, z otwartymi drzwiczkami.
• Podkład higieniczny dla szczeniąt z węglem aktywnym — chłonna mata na okres nauki czystości. Dla kogo: do mieszkań w bloku, gdzie zejście na dwór trwa dłużej niż wytrzymałość szczenięcia. Na co uważać: kładź go zawsze w tym samym punkcie.
• Adresówka metalowa zakręcana — zawieszka na obrożę z miejscem na kartkę z numerem telefonu. Dla kogo: do kupienia przed odbiorem psa. Na co uważać: sprawdzaj, czy nakrętka się nie odkręciła i czy numer jest czytelny.
• Miękka szczotka Trixie — delikatne włosie do pierwszych sesji czesania. Dla kogo: dla szczeniąt każdego typu sierści, do nauki znoszenia dotyku. Na co uważać: pierwsze czesania mają trwać kilkanaście sekund i kończyć się nagrodą.
• Szampon dla szczeniaka — łagodna formuła dla młodych psów. Dla kogo: na sytuacje, w których pies naprawdę się ubrudzi. Na co uważać: nie używaj kosmetyków dla ludzi ani szamponów dla psów dorosłych, a kąpiel ograniczaj do minimum.

Co zapamiętać

• Wyprawkę kompletujesz przed przyjazdem psa: miski, karma od hodowcy, legowisko, transporter lub kojec, obroża z adresówką, smycz, gryzak, podkłady, szczotka i szampon.
• Karmę zmieniasz stopniowo — przeprowadzka to już wystarczający stres dla układu pokarmowego.
• Mieszkanie zabezpieczasz z poziomu podłogi: kable, chemia, rośliny, drobiazgi, schody i kosz.
• Pierwszej nocy legowisko stoi przy Twoim łóżku. Nie zaczynasz od zamknięcia psa w osobnym pokoju.
• Pierwsze dni to spokój, a nie parada gości — pies i tak jest przeciążony zmianą.
• Rutyna działa od pierwszego dnia: stałe miejsca, stałe pory i wyjście po jedzeniu, po drzemce i po zabawie.
• Papiery odbierasz razem z psem, a wizytę u weterynarza umawiasz w pierwszych dniach.

Następny krok: wypisz listę wyprawki, wykreśl to, co już masz, i zamów resztę tak, żeby wszystko stało na miejscu dzień przed odbiorem psa. Potem przejdź mieszkanie na czworakach i schowaj to, co zobaczysz z tej wysokości.