Giardia u psa — objawy, zarażanie i sprzątanie po kuracji

Giardia u psa to zakażenie pierwotniakiem jelitowym, który najczęściej daje nawracającą, cuchnącą, miękką biegunkę — a u wielu psów nie daje żadnych objawów. Pies zaraża się, połykając mikroskopijne cysty z wody, trawy albo własnej sierści. Leczenie zawsze dobiera lekarz weterynarii, ale o tym, czy giardia wróci, w dużej mierze decyduje sprzątanie w domu w czasie kuracji i zaraz po niej.

Czym jest giardia u psa (lamblia)?

Giardia to jednokomórkowy pasożyt jelita cienkiego, a nie robak. Starsza nazwa to lamblia, dlatego chorobę nazywa się zamiennie giardiozą albo lambliozą — „lamblia u psa” i „giardia u psa” to ta sama choroba. Pasożyt przyczepia się do ściany jelita i utrudnia wchłanianie pokarmu, stąd charakterystyczny tłusty, źle strawiony stolec.

Pies wydala z kałem cysty — przetrwalne formy pasożyta. W odróżnieniu od jaj wielu robaków cysty giardii są zakaźne od razu po wydaleniu. W chłodnym, wilgotnym miejscu (trawa, kałuża, błoto) przeżywają orientacyjnie wiele tygodni, a wysychanie i wysoka temperatura im szkodzą. To wyjaśnia, dlaczego przy giardii tyle zależy od sprzątania i suszenia.

Jak pies zaraża się giardią?

Wystarczy, że pies połknie niewielką liczbę cyst. Najczęstsze drogi:

• Picie z kałuż, stawów i rowów — zwłaszcza tam, gdzie spaceruje wiele psów.
• Obwąchiwanie i lizanie trawy, na której leżały odchody innych psów, oraz zjadanie odchodów — o tym nawyku piszemy w tekście pies je odchody — dlaczego i jak przerwać.
• Wylizywanie własnej sierści, na której zostały cysty — to główna droga nawrotów po leczeniu.
• Duże skupiska psów — hodowle, schroniska, hotele dla psów, psie wybiegi. Dlatego giardię częściej wykrywa się u szczeniąt i psów świeżo adoptowanych.

Giardia u psa — objawy, które powinny zwrócić Twoją uwagę

Wiele dorosłych psów nosi giardię bez żadnych objawów. Jeśli objawy są, zwykle wyglądają tak:

• miękki, papkowaty albo wodnisty stolec, często jasny, tłusty, ze śluzem i bardzo przykrym zapachem,
• biegunka, która wraca — kilka dni lepiej, potem znów gorzej,
• wzdęcia, gazy, burczenie w brzuchu,
• u szczeniąt — słabszy przyrost masy mimo dobrego apetytu, matowa sierść.

Gorączka i wymioty nie są typowe dla giardii. Jeśli się pojawiają — albo biegunka jest krwista — przyczyna może być inna i poważniejsza, np. parwowiroza u szczeniaka. Ogólne zasady postępowania przy rozstroju opisuje poradnik biegunka u psa — co robić i kiedy do weterynarza.

Jak lekarz sprawdza, czy to giardia?

Giardię rozpoznaje lekarz weterynarii na podstawie badania kału — samym wyglądem stolca nie da się jej odróżnić od innych przyczyn biegunki. Pies wydala cysty z przerwami, więc jedna próbka bywa „czysta” mimo zakażenia. Dlatego lekarz często prosi o próbki z kilku kolejnych dni albo wykonuje test na obecność pasożyta. Zapytaj w lecznicy, ile próbek przynieść i w czym je zebrać.

Badanie kału można też zlecić przez Trixie Test na robaki dla psa — zestaw do zebrania próbek z trzech dni i wysyłki do laboratorium; według karty produktu wykrywa m.in. giardię. Dla kogo: gdy chcesz sprawdzić psa bez objawów, np. po adopcji. Na co uważać: wynik pokaż lekarzowi weterynarii — test nie zastępuje wizyty, gdy pies ma biegunkę.

Sprzątanie w czasie kuracji — dlaczego giardia u psa wraca?

Najczęstszą przyczyną „nieskutecznego leczenia” jest ponowne zakażenie z otoczenia: pies zjada cysty z własnej sierści, z miski, z legowiska albo z trawnika, na którym się załatwia. Sprzątanie przez cały czas leczenia jest więc częścią kuracji, nie dodatkiem. Zrób to krok po kroku:

1. Sprzątaj odchody od razu. Na spacerze i w ogrodzie zbieraj kał natychmiast do woreczka i wyrzucaj do śmieci — nie zostawiaj go „na później”. Przydają się woreczki na psie odchody w rolce przy smyczy.
2. Codziennie myj i susz miski. Myj je gorącą wodą z płynem, wyparzaj wrzątkiem i zostawiaj do całkowitego wyschnięcia. Najłatwiej wyparzyć stal nierdzewną i ceramikę — taką miskę dla psa czyści się szybciej niż porysowany plastik.
3. Wypierz legowisko i koce. Pierz je w najwyższej temperaturze dopuszczalnej dla tkaniny i susz do sucha. Dobrze sprawdza się legowisko dla psa ze zdejmowanym pokrowcem — zapasowy pokrowiec pozwala prać częściej.
4. Umyj zabawki. Gumowe i plastikowe — gorącą wodą; pluszowe — w pralce albo do wyrzucenia, jeśli nie da się ich wyprać.
5. Umyj podłogi i wysusz je. Twarde podłogi myj zwykłym detergentem, dywan, na którym pies leży, odkurz i wyczyść parą. Cystom szkodzi przede wszystkim wysychanie.
6. Wykąp psa, gdy powie Ci to lekarz. Zwykle zaleca się kąpiel pod koniec kuracji, żeby zmyć cysty z sierści — dokładnie okolice zadu i ogona. Potem psa trzeba starannie wysuszyć.

Kąpiel psa przy giardii — jak ją zrobić?

Kąpiel ma jeden cel: usunąć cysty z sierści, zanim pies je zliże. Używaj zwykłego szamponu dla psów, spłucz go dokładnie aż do skóry i wysusz psa ręcznikiem. U psów długowłosych lekarz albo groomer może zaproponować podcięcie sierści wokół odbytu — mniej się tam brudzi. Technikę kąpieli krok po kroku opisuje poradnik jak często kąpać psa.

Do kąpieli i codziennej higieny w czasie kuracji przydadzą się:

• Beaphar Shampoo Universal — szampon uniwersalny dla psów — zwykły szampon do mycia całej sierści. Dla kogo: dla psów bez problemów skórnych, do kąpieli zaleconej przez lekarza. Na co uważać: spłucz go dokładnie, a psa z chorą skórą kąp tylko preparatem wskazanym przez lekarza.
• Trixie Miski ze stali nierdzewnej — stalowe miski, które można codziennie wyparzać wrzątkiem. Dla kogo: na czas kuracji, także jako zapasowy komplet na zmianę. Na co uważać: dobierz rozmiar do porcji psa — za mała miska się przelewa.
• Trixie Woreczki na psie odchody — zapas woreczków na spacery. Dla kogo: dla każdego psa w trakcie leczenia, gdy kał trzeba zbierać od razu, także w ogrodzie. Na co uważać: woreczek z kałem wyrzucaj do kosza na śmieci, nie do kompostu.

Więcej szamponów znajdziesz w dziale kąpiel i pielęgnacja sierści psa.

Czy giardia u psa jest groźna dla ludzi i innych zwierząt?

Ryzyko przeniesienia giardii z psa na człowieka uważa się za niewielkie, ale nie zerowe. Psy zakażają się najczęściej odmianami pasożyta typowymi dla psów, które rzadko atakują ludzi. Mimo to w czasie leczenia myj ręce po sprzątaniu, po kąpieli psa i przed jedzeniem, a szczególnie uważaj, gdy w domu są małe dzieci albo osoby z obniżoną odpornością.

Inne psy i koty w domu mogą się zarazić tą samą drogą co Twój pies. O tym, czy zbadać albo leczyć pozostałe zwierzęta, zdecyduje lekarz weterynarii — powiedz mu, ile zwierząt mieszka z chorym psem. U kota giardia ma swoje specyfiki związane z kuwetą — opisujemy je w tekście giardia u kota.

Jak zmniejszyć ryzyko, że pies złapie giardię?

• Noś na spacer własną wodę i nie pozwalaj psu pić z kałuż i stawów.
• Ucz psa, żeby nie zjadał znalezisk — pomoże w tym poradnik pies zjada wszystko na spacerze.
• Sprzątaj po swoim psie zawsze — mniej odchodów na trawnikach to mniej cyst dla wszystkich psów z osiedla.
• Zbadaj kał psa po adopcji, zwłaszcza szczeniaka albo psa ze schroniska — o pierwszych tygodniach w nowym domu piszemy w tekście pies ze schroniska — adaptacja.
• Trzymaj się planu profilaktyki ustalonego z lekarzem — o odrobaczaniu i badaniu kału przeczytasz w poradniku jak często odrobaczać psa. Zwykłe preparaty na robaki nie zawsze działają na giardię, więc nie traktuj ich jako ochrony przed nią.

Giardia u psa — co zapamiętać

• Giardia (lamblia) to pierwotniak, nie robak; często nie daje objawów, a jeśli daje — to nawracająca, tłusta, cuchnąca biegunka.
• Cysty są zakaźne od razu po wydaleniu i długo przeżywają w wilgoci, dlatego sprzątanie jest częścią leczenia.
• Jedna czysta próbka kału nie wyklucza giardii — lekarz często bada próbki z kilku dni.
• Nawroty biorą się najczęściej z sierści, misek, legowiska i trawnika — myj, pierz, susz i zbieraj kał od razu.
• Ryzyko dla ludzi jest niewielkie, ale w czasie leczenia myj ręce po każdym kontakcie z odchodami.

Następny krok: jeśli pies ma nawracającą biegunkę, zadzwoń do lecznicy i zapytaj, jak zebrać próbki kału do badania.