Kot burmski - charakter, wygląd, pielęgnacja i zdrowie rasy

Kot burmski to mały, zaskakująco ciężki kot o lśniącej, brązowej sierści i złotych oczach, który kocha towarzystwo ludzi jak mało która rasa. Porównanie z innymi rasami znajdziesz w przeglądzie rasy kotów; tutaj opisujemy samą rasę.

Kot burmski - rasa w skrócie

Uznanie	FIFe (typ europejski), CFA (typ amerykański), WCF, TICA i inne organizacje felinologiczne
Pochodzenie	Birma (dziś Mjanma) i USA, lata 30. XX wieku
Masa (orientacyjnie)	kocury ok. 4–6 kg, kotki ok. 3–4,5 kg
Długość życia (orientacyjnie)	12–16 lat
Sierść i pielęgnacja	niska - bardzo krótka, lśniąca i przylegająca, prawie bez podszerstka - przeciągnięcie dłonią albo miękką rękawicą raz w tygodniu
Aktywność	wysoka - codzienna zabawa, aport, wspinaczka i dużo rozmów z domownikami
Na pierwszego kota?	tak - łatwy w obyciu i bardzo przyjazny, jeśli masz dla niego czas
Zostaje sam na dzień pracy?	nie - jeden z najbardziej towarzyskich kotów - sam przez cały dzień się nudzi i woła; najlepiej z drugim kotem
Do domu z dziećmi?	tak - lubi zabawę i domowy ruch, zwykle cierpliwy wobec dzieci

Jak wygląda kot burmski? Budowa, sierść i umaszczenia

Kot burmski jest średniej wielkości, zwarty i mocno umięśniony, ma bardzo krótką, satynową sierść przylegającą do ciała i duże, złotożółte oczy. Po podniesieniu wydaje się cięższy, niż sugeruje jego wygląd, i to typowa cecha rasy. Głowa jest zaokrąglona, z szerokimi policzkami i krótkim pyszczkiem.

Rasa wywodzi się od brązowej kotki przywiezionej z Birmy do USA w latach 30. XX wieku i kojarzonej z kotami syjamskimi; stąd pokrewieństwo z kotem syjamskim. Z czasem powstały dwa typy: amerykański, o bardziej okrągłej głowie i krótszym pyszczku, i europejski, smuklejszy, o głowie w kształcie tępego klina. Pierwotne umaszczenie jest brązowe, w odcieniu ciemnej czekolady; w Europie uznaje się też m.in. niebieskie, czekoladowe, liliowe, rude, kremowe i szylkretowe. Kocięta rodzą się jaśniejsze i ciemnieją z wiekiem.

Kot burmski bywa mylony z kotem birmańskim, ale to zupełnie inne rasy: birmańczyk ma półdługą sierść, białe „rękawiczki” na łapach i niebieskie oczy.

Kot burmski: charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Kot burmski jest bardzo towarzyski, pewny siebie i przywiązany do ludzi. Chodzi za domownikami krok w krok, wita gości, chętnie aportuje i uczy się prostych sztuczek. Jest też rozmowny: ma donośny, nieco chrapliwy głos i potrafi głośno domagać się uwagi, choć zwykle jest cichszy od syjama. Dobrze dogaduje się z innymi kotami i psami, choć bywa w stadzie tym, który rządzi.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego kota decydują też rodzice, warunki w hodowli i pierwsze tygodnie w nowym domu.

Dla kogo kot burmski jest dobrym wyborem: dla rodziny albo osoby, która dużo czasu spędza w domu, lubi kota „przyklejonego” do ludzi i nie przeszkadza jej kocie gadanie. Świetnie czuje się w domu z drugim kotem.

Dla kogo nie: dla kogoś, kto szuka cichego, niezależnego kota albo kto codziennie wychodzi na kilkanaście godzin. Samotny kot burmski szybko się nudzi, głośno woła i szuka zajęcia sam. Jak zorganizować kotu opiekę, gdy wyjeżdżasz, opisuje poradnik kot sam w domu podczas wyjazdu.

Pielęgnacja kota burmskiego: sierść, zęby i pazury

Sierść kota burmskiego to jedna z najłatwiejszych w pielęgnacji: krótka, przylegająca i prawie bez podszerstka. Raz w tygodniu wystarczy przeciągnąć po kocie wilgotną dłonią, miękką gumową rękawicą albo kawałkiem irchy, żeby usunąć martwe włosy i nadać sierści połysk. Kąpiel zwykle nie jest potrzebna.

• Zęby i dziąsła oglądaj regularnie; zaczerwienione dziąsła, kamień albo nieprzyjemny zapach z pyszczka to powód do wizyty.
• Pazury skracaj, gdy zaczynają zaczepiać o tkaniny; aktywny kot ściera je częściowo na drapaku.
• Oczy i uszy sprawdzaj przy okazji głaskania; zdrowe są czyste, bez wydzieliny i zapachu.

Czym karmić kota burmskiego?

Kot burmski ma dobry apetyt i zwykle chętnie zjada wszystko, co dostanie, a w tej rasie częściej niż u innych kotów występuje cukrzyca. Dlatego najważniejsza jest szczupła sylwetka: karm mokrą karmą dla kota z wyraźnym udziałem mięsa, uzupełnioną suchą, a porcję licz według masy i aktywności (ile karmy dla kota).

Masywna budowa ułatwia przeoczenie nadwagi, więc kondycję sprawdzaj dłońmi: żebra powinny być wyczuwalne pod palcami. Jak to ocenić i co zrobić, gdy kot przytył, opisuje nadwaga u kota. Część dziennej porcji podawaj w zabawkach na smakołyki, np. Catit kula na smakołyki.

Zabawa i mieszkanie dla kota burmskiego

Kot burmski potrzebuje codziennej zabawy i dużo kontaktu z ludźmi. Lubi wspinaczkę, aport i zabawy, w których bierze udział człowiek. Wysoki, stabilny drapak dla kota z półkami, np. Barry King drapak wysoki 158 cm, da mu miejsce do obserwacji domu z góry.

• Zabawa z człowiekiem: 2–3 sesje dziennie z wędką, np. Trixie wędka teleskopowa, i aport małych zabawek.
• Zabawa w samotności: tor z piłką, np. Catit tor Senses 2.0 Super Circuit, łamigłówki z karmą, np. Trixie Fun Board, i inne zabawki interaktywne dla kota.
• Drugi kot: dla kota burmskiego to często najlepsze rozwiązanie na samotność; jak poznać ze sobą dwa koty, opisuje drugi kot w domu.
• Wyjścia: to kot do mieszkania; ufny i ciekawski łatwo pada ofiarą wypadku, a rasowy kot także kradzieży.

Zdrowie kota burmskiego: na co uważać

Kot burmski to zwykle zdrowy i długowieczny kot, ale w rasie występuje kilka chorób, o które odpowiedzialne hodowle dbają u kotów rodzicielskich:

• Hipokaliemia (niedobór potasu) to dziedziczna choroba, która u młodych kotów objawia się nawracającym osłabieniem mięśni: kot chodzi sztywno, nisko zwiesza głowę, niechętnie skacze. Nosicieli wykrywa test DNA rodziców.
• Cukrzyca występuje w tej rasie częściej niż u przeciętnych kotów, zwłaszcza u kotów z nadwagą; wzmożone pragnienie i częste oddawanie moczu to sygnał do wizyty.
• Ustno-twarzowy zespół bólowy objawia się drapaniem pyszczka łapą, ślinieniem i ruchami żucia; zdarza się zwłaszcza przy wymianie zębów i wymaga wizyty u lekarza.
• Gangliozydoza i wada rozwojowa głowy to rzadkie choroby dziedziczne; tę drugą spotyka się w liniach amerykańskich. Obie wykrywa test DNA rodziców.

Kot długo ukrywa chorobę, dlatego dorosłego kota burmskiego warto raz w roku pokazać lekarzowi weterynarii, a u kota starszego zapytać o badanie krwi i moczu.

Jak kupić albo adoptować kota burmskiego odpowiedzialnie

Kociaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w organizacji felinologicznej, która wydaje rodowody - w Polsce działają kluby zrzeszone m.in. w FIFe (np. Felis Polonia) i w WCF. Rodowód to dowód pochodzenia i warunek, żeby hodowla mogła pokazać wyniki badań kotów rodzicielskich. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców - w tej rasie najważniejsze są: test DNA w kierunku hipokaliemii, test DNA w kierunku gangliozydozy GM2, w liniach amerykańskich test DNA w kierunku wady rozwojowej głowy.

Kot „w typie rasy”, bez rodowodu, z ogłoszenia to najczęściej zwierzę z przypadkowego krycia, bez badań rodziców. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” - to jedyny dowód, że za kociakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Odwiedź hodowlę albo umów rozmowę wideo. Zobacz matkę kociąt i warunki; kocięta powinny wychowywać się w domu, wśród ludzi.
2. Zapytaj o typ. Hodowla powinna jasno powiedzieć, czy hoduje koty w typie europejskim, czy amerykańskim, i pokazać wyniki badań właściwych dla linii.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia ze szczepieniami, umowa kupna, wyniki badań rodziców.
4. Przygotuj dom. Drapak, zabawki i kuweta przed przyjazdem; pierwsze dni opisuje opieka nad kociakiem w nowym domu.

Cena kociaka zależy od hodowli, linii i przeznaczenia (kot do domu czy do dalszej hodowli), dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” kociak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Koty rasowe trafiają też do fundacji i domów tymczasowych - zwykle dorosłe, oddane z powodu alergii, przeprowadzki albo zakończenia hodowli. U dorosłego kota znasz już charakter i stan zdrowia. Jak pomóc mu się zaaklimatyzować, opisuje poradnik o kocie ze schroniska.

Rasy podobne do kota burmskiego

• Kot syjamski to bliski krewny: równie towarzyski, ale smuklejszy, z jasnym ciałem, ciemnymi końcówkami i niebieskimi oczami, a do tego jeszcze głośniejszy.
• Kot birmański ma podobną nazwę i łagodny charakter, ale półdługą sierść, białe łapki i niebieskie oczy.
• Devon rex jest równie przywiązany do ludzi i chętnie aportuje, ale ma falistą sierść, wielkie uszy i bardziej marznie.

Kot burmski: co zapamiętać

• Kot burmski to zwarty, ciężki jak na swój rozmiar kot o satynowej sierści i złotych oczach.
• Jest bardzo towarzyski i rozmowny; źle znosi samotność, najlepiej czuje się z drugim kotem.
• Sierść wymaga tylko głaskania rękawicą raz w tygodniu.
• Pilnuj szczupłej sylwetki: w tej rasie częściej zdarza się cukrzyca.
• Kupując kociaka, pytaj o testy DNA rodziców, w tym na hipokaliemię.

Następny krok: zanim zarezerwujesz kociaka, zastanów się, kto będzie z nim w ciągu dnia, a jeśli wszyscy pracują poza domem, rozważ od razu dwa koty.