Shiba inu — charakter, pielęgnacja, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Shiba inu to najmniejsza z japońskich ras szpiców — na tle innych małych psów opisujemy ją z perspektywy wielkości w przeglądzie małe rasy psów. Tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd, charakter, pielęgnację, żywienie, wychowanie, zdrowie i to, jak wybrać szczeniaka.

Shiba inu — rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 5 — szpice i psy w typie pierwotnym (sekcja szpiców azjatyckich)
Pochodzenie	Japonia, górzyste tereny centralnej części kraju
Wielkość	mała–średnia rasa (na granicy filtrów sklepu: rasy małe do 10 kg i rasy średnie 10–25 kg) — suki zwykle jak rasy małe, psy na granicy ras średnich
Masa (orientacyjnie)	psy ok. 9–11 kg, suki ok. 7–9 kg
Wysokość w kłębie	psy 38–41 cm, suki 35–38 cm
Długość życia (orientacyjnie)	12–15 lat
Sierść i pielęgnacja	niska–średnia — czesanie raz w tygodniu, w czasie linienia (dwa razy w roku) codziennie
Aktywność	średnia–wysoka — orientacyjnie 1–1,5 godziny ruchu dziennie, z zabawą i pracą nosem
Na pierwszego psa?	raczej nie — uparta, niezależna i słabo przychodzi na wołanie — wymaga cierpliwości i konsekwencji
Do mieszkania w bloku?	tak — mała, czysta i zwykle cicha; potrzebuje jednak codziennego ruchu i zajęcia
Do domu z dziećmi?	raczej nie — nie lubi przytulania, podnoszenia i szarpania — lepiej czuje się ze starszymi, spokojnymi dziećmi

Jak wygląda shiba inu? Umaszczenia i urajiro

Shiba inu to mały, zwarty i muskularny pies w typie szpica, z lisią głową, małymi stojącymi uszami, krótką, sztywną sierścią z gęstym podszerstkiem i grubym ogonem zakręconym nad grzbietem. Mimo niewielkich rozmiarów to pies o mocnej budowie, stworzony do polowania w gęstych zaroślach górskich zboczy.

Wzorzec dopuszcza trzy grupy umaszczeń: rude (najczęstsze), czarne podpalane i sezamowe — rude z domieszką czarnych końcówek włosów. Przy każdym obowiązkowe jest urajiro: kremowobiałe partie na bokach kufy, policzkach, spodzie szyi, piersi, brzuchu i od wewnętrznej strony łap.

Kremowe i białe shiby się rodzą, ale wzorzec FCI ich nie dopuszcza — taki pies może być zdrowym, świetnym towarzyszem, tylko nie powinien być sprzedawany drożej jako „rzadki kolor”. Shiba bywa mylona z akitą: akita jest jednak kilka razy cięższa i to osobna rasa.

Shiba inu — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Shiba jest pewna siebie, czujna, niezależna i bardzo czysta — sama dba o sierść podobnie jak kot, a szczeniaki zwykle szybko uczą się czystości. Jest przywiązana do domowników, ale okazuje to po swojemu: rzadko szuka przytulania i nie lubi, gdy ktoś ją podnosi czy przytrzymuje. Wobec obcych zachowuje rezerwę. Ma silny instynkt łowiecki i skłonność do ucieczek, a na wołanie przychodzi wtedy, gdy uzna to za opłacalne.

Gdy coś jej się nie podoba — obcinanie pazurów, kąpiel, przytrzymywanie — potrafi wydać przeraźliwy, wysoki pisk, nazywany przez opiekunów „krzykiem shiby”. To sposób protestu, nie oznaka bólu, ale warto go znać, zanim pierwszy raz pójdziesz z psem do lekarza.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo shiba jest dobrym wyborem: dla osoby, która ceni psa niezależnego i czystego, mieszka w mieście, ma czas na codzienne spacery i cierpliwość do szkolenia przez nagrodę.

Dla kogo nie: dla kogoś, kto szuka psa „przytulanki” albo psa, który chętnie wykonuje polecenia; dla domu z małymi dziećmi, które chcą psa nosić i obejmować; dla opiekuna, który chce puszczać psa luzem w lesie; dla domu z kotami czy małymi zwierzętami, jeśli shiba nie wychowywała się z nimi od szczeniaka.

Pielęgnacja shiby inu: linienie, kąpiel, pazury

Na co dzień shiba wymaga niewiele: czesanie raz w tygodniu. Dwa razy w roku zrzuca jednak cały podszerstek i wtedy przez 2–3 tygodnie czeszesz ją codziennie. Do krótkiej sierści sprawdza się gumowe zgrzebło, np. Trixie zgrzebło gumowe do masażu, a w szczycie linienia narzędzie z ostrzem do podszerstka, np. Furminator dla psów krótkowłosych w rozmiarze M. Inne narzędzia znajdziesz w dziale szczotka dla psa, a technikę — w poradniku jak szczotkować psa.

• Kąpiel rzadko — kilka razy w roku. Shiba sama dba o czystość, a częste mycie wysusza skórę.
• Pazury — wiele shib bardzo nie lubi tego zabiegu. Ćwicz dotykanie łap od pierwszych dni, skracaj po jednym pazurze i nagradzaj. Instrukcję znajdziesz w tekście jak obciąć psu pazury.
• Zęby i uszy — sprawdzaj raz w tygodniu; uszy shiby są stojące i dobrze wentylowane, więc zwykle wystarczy przetrzeć widoczną część małżowiny.

Czym karmić shibę inu?

Większość dorosłych shib waży poniżej 10 kg, więc pasuje im sucha karma dla psa dla małych ras (w sklepie filtr „Wielkość psa: rasy małe”), np. Brit Premium by Nature Adult Small; dla psa ważącego ponad 10 kg wybierz karmę dla ras średnich. Porcję licz według masy i aktywności — pomoże ile karmy dziennie dla psa.

Shiba bywa wybredna, a część psów tej rasy ma skłonność do alergii skórnych. Gdy pies drapie się i liże łapy, nie zmieniaj karmy co tydzień na własną rękę — omów to z lekarzem weterynarii. Szczeniaka karm według poradnika czym karmić szczeniaka.

Ile ruchu potrzebuje shiba inu? Wychowanie i zajęcia

Dorosła shiba potrzebuje orientacyjnie 1–1,5 godziny ruchu dziennie, w kilku spacerach. Mimo niewielkich rozmiarów to pies myśliwski, który lubi eksplorować — najbardziej cieszą ją:

• spacery na długiej lince, np. Trixie smycz treningowa 10 m — swoboda węszenia bez ryzyka, że pies pobiegnie za kotem;
• praca nosem — rozsypane w trawie smakołyki, spacer węchowy w nowym miejscu;
• zabawki na przysmaki w domu, np. Trixie Snackroll — shiba, która się nudzi, sama znajdzie sobie zajęcie.

Szkolenie tylko przez nagrodę — krótkie sesje, dużo pochwał i smakołyków; przymus i powtarzanie wywołują upór. Przywołanie ćwicz od pierwszych dni według poradnika jak nauczyć psa przywołania, ale licz się z tym, że shiba w otwartym terenie może nie wrócić. Szelki dopasuj starannie — shiby potrafią się z nich wykręcić; dobre szelki dla psa mają dodatkowy pasek za klatką piersiową. Ważna jest też socjalizacja szczeniaka — spokojne poznawanie ludzi i innych psów zmniejsza nieufność dorosłego psa.

Zdrowie shiby inu — na co uważać

Shiba to zwykle zdrowa i długowieczna rasa, ale ma kilka predyspozycji, o które warto pytać hodowcę:

• Rzepki. Zdarza się zwichnięcie rzepki — pies na chwilę podkurcza tylną łapę albo podskakuje na trzech nogach.
• Alergie skórne. Drapanie, lizanie łap, zaczerwieniona skóra i nawracające zapalenia uszu to częsty problem w rasie — wymaga diagnostyki u lekarza.
• Oczy. W rasie opisuje się jaskrę. Nagły ból oka, zaczerwienienie, mętna rogówka albo wyraźnie powiększona gałka oczna to powód do wizyty tego samego dnia.
• Choroby genetyczne. Dla shiby dostępny jest test DNA w kierunku gangliozydozy GM1 — rzadkiej, ciężkiej choroby układu nerwowego; dobre hodowle badają rodziców.

Gdy zauważysz nagły, silny ból — pies piszczy przy dotyku, przyjmuje pozycję „modlitewną”, nie chce się ruszyć, nie czekaj — jedź do lecznicy. Od czego zależy długość życia psa i jak ją wydłużyć, opisuje ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować shibę inu odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane — w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: ocena rzepek, badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty, test DNA w kierunku gangliozydozy GM1, prześwietlenie stawów biodrowych.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Poznaj matkę. Powinna być pewna siebie i spokojna wobec gościa — zbyt duża lękliwość u rodziców przechodzi na szczenięta.
2. Zapytaj o oswajanie z dotykiem. Dobre hodowle przyzwyczajają szczenięta do obcinania pazurów i oglądania uszu — to procentuje przez całe życie.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, wyniki badań rodziców, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Zabezpiecz dom. Shiba wyślizguje się przez uchylone drzwi i furtki — zanim przyjedzie, sprawdź ogrodzenie i ustal z domownikami zasadę zamykania drzwi.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do shiby inu

• Akita — większa kuzynka shiby z Japonii, podobna z wyglądu i charakteru, ale to duży pies, jeszcze bardziej zdystansowany wobec obcych psów.
• Szpic miniaturowy — też mały szpic o gęstej sierści, ale pies typowo do towarzystwa: bardziej przylepny, głośniejszy i z dużo bardziej wymagającą sierścią.
• Husky syberyjski — szpic o podobnej niezależności i skłonności do ucieczek, ale średniej wielkości i z dużo większymi potrzebami ruchu.

Shiba inu — co zapamiętać

• Shiba to mały, czysty i niezależny japoński szpic — nie „przytulanka” i nie pies do bezwarunkowego posłuszeństwa.
• Silny instynkt łowiecki: poza ogrodzonym terenem smycz albo długa linka, starannie dopasowane szelki.
• Dwa razy w roku obfite linienie — wtedy codzienne czesanie; na co dzień wystarczy raz w tygodniu.
• Pazury i zabiegi ćwicz od szczeniaka, bo dorosła shiba głośno protestuje.
• Kupując szczeniaka, pytaj o rzepki, oczy i test GM1 rodziców.

Następny krok: jeśli niezależny charakter shiby Ci odpowiada, umów się do hodowli i zapytaj, jak oswajano szczenięta z dotykiem i zabiegami.