Labrador retriever — charakter, umaszczenia, pielęgnacja i zdrowie rasy

Labrador należy do dużych ras — na tle goldena, owczarka i berneńczyka opisujemy go w przeglądzie duże rasy psów. Tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd i umaszczenia, charakter, pielęgnację, żywienie, zdrowie i to, jak wybrać szczeniaka.

Labrador retriever — rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 8 — psy aportujące, płochacze i psy dowodne (sekcja retrieverów)
Pochodzenie	Wielka Brytania (przodkowie z Nowej Fundlandii), XIX wiek
Wielkość	duża rasa (26–45 kg)
Masa (orientacyjnie)	psy ok. 29–36 kg, suki ok. 25–32 kg
Wysokość w kłębie	psy 56–57 cm, suki 54–56 cm
Długość życia (orientacyjnie)	10–13 lat
Sierść i pielęgnacja	niska–średnia — krótka, ale gęsta z podszerstkiem: czesanie raz–dwa razy w tygodniu, w czasie linienia częściej
Aktywność	wysoka — codziennie długie spacery, aport, pływanie i zajęcia dla nosa
Na pierwszego psa?	tak — chętny do nauki i przyjazny, jeśli masz czas na ruch i szkolenie od pierwszych tygodni
Do mieszkania w bloku?	raczej tak — przy codziennych długich spacerach; młody labrador potrafi zniszczyć mieszkanie z nudów
Do domu z dziećmi?	tak — cierpliwy i towarzyski; młody pies bywa żywiołowy i może przewrócić małe dziecko

Jak wygląda labrador? Umaszczenia i linie hodowlane

Labrador retriever to mocno zbudowany pies o szerokiej głowie, krótkiej, gęstej sierści i grubym „wydrzym ogonie”. Sierść jest twarda w dotyku i wodoodporna — pod włosem okrywowym rośnie gęsty podszerstek. Uszy są opadające i przylegają do głowy, a ogon jest gruby u nasady, zwęża się ku końcowi i działa w wodzie jak ster.

Wzorzec rasy dopuszcza trzy umaszczenia: czarne, biszkoptowe (od jasnokremowego po lisie) i czekoladowe (wątrobiane), każde jednolite, z dopuszczalną małą białą plamką na piersi. Nazwy „srebrny”, „szampański” czy „charcoal” spotkasz w ogłoszeniach, ale wzorzec FCI ich nie przewiduje — taki szczeniak nie jest „rzadką odmianą”, tylko psem spoza wzorca.

Labradory hoduje się w dwóch typach. Linie wystawowe są masywniejsze, z szerszą głową i grubszą sierścią, zwykle spokojniejsze w domu. Linie użytkowe (myśliwskie, tzw. field) są lżejsze, szybsze i mają dużo więcej energii — świetne do sportu i pracy, męczące dla rodziny, która szuka psa „na kanapę”.

Labrador — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Labrador jest przyjazny, towarzyski, chętny do nauki i bardzo łakomy. Lubi ludzi, zwykle dobrze dogaduje się z innymi psami, a dzięki łagodności pracuje jako pies przewodnik, terapeuta i ratownik. Opisujemy go także w przeglądzie pies dla dzieci. Ma silny instynkt noszenia przedmiotów — w domu chętnie podniesie skarpetkę, but albo pilota.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo labrador jest dobrym wyborem: dla aktywnej rodziny, dla osoby, która chce pierwszego psa i ma czas na codzienne długie spacery i szkolenie, dla miłośników wody, biegania i psich sportów.

Dla kogo nie: dla osób szukających psa stróżującego — labrador zwykle wita obcych jak przyjaciół; dla domu, w którym pies zostaje sam na cały dzień (nuda u młodego labradora kończy się zniszczeniami — o tym w tekście pies niszczy rzeczy w domu); dla kogoś, kto nie upilnuje jedzenia na blacie i nie chce liczyć smakołyków. Labrador dojrzewa powoli i zwykle przez pierwsze dwa–trzy lata zachowuje się jak duży szczeniak.

Pielęgnacja labradora: sierść, kąpiel, uszy i pazury

Krótka sierść nie znaczy „bez sierści”. Labrador linieje przez cały rok, a wiosną i jesienią — obficie, bo zrzuca podszerstek. Na co dzień wystarczy czesanie raz–dwa razy w tygodniu: szczotka dla psa o krótkim włosiu albo gumowa rękawica, np. Trixie rękawica do wyczesywania sierści, która dobrze zbiera martwy włos z krótkiej sierści. W sezonie linienia czesz codziennie.

• Kąpiel zwykle co kilka tygodni albo po wytarzaniu się — sierść labradora jest natłuszczona i sama odpycha brud. Po kąpieli w rzece czy jeziorze spłucz psa czystą wodą.
• Uszy sprawdzaj raz w tygodniu i po każdym pływaniu: opadające ucho słabo się wietrzy, a wilgoć sprzyja zapaleniom. Czyść tylko widoczną część małżowiny, niczego nie wkładaj w przewód słuchowy.
• Pazury i zęby. Pazury skracaj, gdy stukają o podłogę, zęby czyść kilka razy w tygodniu.
• Strzyżenie — nie. Labradora się nie strzyże; podszerstek chroni go przed zimnem, wodą i słońcem.

Czym karmić labradora?

Labrador ma wyjątkowo silny apetyt i łatwo tyje — u części psów tej rasy ma to podłoże genetyczne, więc pies „zawsze głodny” nie musi być niedożywiony. Nadwaga obciąża stawy i skraca życie: w długoletnim badaniu labradorów psy utrzymywane w szczupłej kondycji żyły średnio około dwóch lat dłużej (piszemy o tym w tekście ile żyje pies).

Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras dużych (w sklepie filtr „Wielkość psa: rasy duże”), np. PRO PLAN Medium & Large Adult Sensitive Opti Digest. Porcję licz według masy i aktywności — pomoże ile karmy dziennie dla psa — i odejmuj od niej smakołyki z treningu. Łapczywemu jedzeniu zapobiega miska dla psa spowalniająca jedzenie, np. Trixie Slow Feeding.

Szczeniak labradora rośnie przez kilkanaście miesięcy i powinien dostawać karmę dla szczeniąt dużych ras, np. PRO PLAN Large Athletic Puppy Sensitive Digestion. Bez dodatków wapnia i witamin na własną rękę — szczegóły w poradniku czym karmić szczeniaka. Raz w miesiącu sprawdź, czy żebra dają się wyczuć pod palcami, a z góry widać talię.

Ile ruchu potrzebuje labrador? Wychowanie i zajęcia

Dorosły labrador potrzebuje orientacyjnie 1,5–2 godzin ruchu dziennie, w tym zajęć dla głowy. Rasa powstała do przynoszenia upolowanej zwierzyny z wody, więc najwięcej radości dają jej:

• aport — na lądzie i w wodzie, np. pływającym aportem dla psa jak Toby's Choice Fetch Tug;
• pływanie — większość labradorów wchodzi do wody przy każdej okazji; po kąpieli wysusz mu uszy;
• praca nosem — szukanie ukrytych smakołyków albo zabawki, spacer węchowy w nowym miejscu.

Labrador uczy się szybko, bo za jedzenie zrobi prawie wszystko — szkolenie oparte na nagrodzie działa świetnie. Od szczeniaka ucz go chodzenia na luźnej smyczy, spokojnego witania i oddawania przedmiotów z pyska. Dorosły, ponad 30-kilogramowy pies, który ciągnie, przewróci niejednego opiekuna. U rosnącego szczeniaka unikaj forsownego biegania i skoków, bo stawy dużego psa dojrzewają długo.

Zdrowie labradora — na co uważać

Labrador to zasadniczo wytrzymała rasa, ale ma kilka znanych predyspozycji, o które warto zapytać hodowcę:

• Stawy. W rasie występuje dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, a nadwaga pogarsza jej przebieg. Sztywność po wstaniu albo kulawizna to powód do wizyty — więcej w tekście dysplazja u psa.
• Oczy. Zdarzają się dziedziczne choroby oczu, m.in. postępujący zanik siatkówki i zaćma.
• Zasłabnięcie po wysiłku. U części labradorów (częściej z linii użytkowych) występuje dziedziczna skłonność do osłabienia tylnych łap po intensywnym, długim wysiłku — dla takiej choroby jest dostępny test genetyczny.
• Uszy i skóra. Częste pływanie sprzyja zapaleniom uszu, a część psów ma alergie skórne.

Jak duży pies o głębokiej klatce piersiowej labrador należy też do grupy bardziej narażonej na skręt żołądka. Objaw alarmowy to wzdęty, twardy brzuch i nieudane próby wymiotów (podejrzenie skrętu żołądka) — wtedy jedziesz do lecznicy natychmiast (skręt żołądka u psa). Dlatego nie biegaj z psem zaraz po dużym posiłku.

Jak kupić albo adoptować labradora odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane — w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: prześwietlenie stawów biodrowych i łokciowych, badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty, testy genetyczne dostępne dla rasy (m.in. w kierunku postępującego zaniku siatkówki i zasłabnięcia po wysiłku).

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Odwiedź hodowlę przed rezerwacją. Poznaj matkę szczeniąt i zobacz, gdzie mieszka miot — szczenięta powinny być ciekawskie, czyste i oswojone z odgłosami domu.
2. Powiedz, czego szukasz. Pies rodzinny z linii wystawowej czy energiczny pies do sportu z linii użytkowej — dobry hodowca dobierze szczeniaka.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Przygotuj dom. Legowisko, miski, szelki i smycz kup wcześniej, zanim szczeniak przyjedzie.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Krzyżówki labradora z pudlem (labradoodle) to nie labrador i nie pies „z gwarancją” dla alergika — wyjaśniamy to w tekście pies dla alergika. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do labradora

• Golden retriever — najbliższy kuzyn: podobny charakter i potrzeby ruchu, ale półdługa sierść z piórami, która wymaga częstszego czesania.
• Nowofundland — też kocha wodę i dzieci, ale to rasa olbrzymia, spokojniejsza i z dużo większymi wymaganiami co do miejsca.
• Beagle — równie łakomy i towarzyski, o połowę mniejszy, ale zamiast aportu wybiera trop i rzadziej słucha przywołania.

Labrador — co zapamiętać

• Labrador to przyjazny pies rodzinny i pies do pracy — potrzebuje 1,5–2 godzin ruchu i zajęć dla głowy dziennie.
• Wzorzec zna trzy umaszczenia: czarne, biszkoptowe i czekoladowe.
• Krótka sierść też obficie linieje — czesanie raz–dwa razy w tygodniu, w sezonie codziennie.
• Rasa łatwo tyje: licz porcje i smakołyki, sprawdzaj żebra i talię.
• Kupując szczeniaka, pytaj o badania stawów i oczu rodziców oraz testy genetyczne.

Następny krok: jeśli labrador pasuje do Twojego dnia, zaplanuj godzinę na codzienny spacer z aportem i miejsce na legowisko — a potem szukaj hodowli, która pokaże Ci wyniki badań rodziców.