Pinczer miniaturowy - charakter, pielęgnacja, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Pinczer miniaturowy to mały, energiczny pies, którego wiele osób bierze za „miniaturkę dobermana”. Ogólnie o psach tej wielkości piszemy w przeglądzie małe rasy psów, a tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd, charakter, pielęgnację, żywienie, zdrowie i wybór szczeniaka.

Pinczer miniaturowy - rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 2 - pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie (sekcja 1.1: pinczery)
Pochodzenie	Niemcy
Wielkość	mała rasa (do 10 kg)
Masa (orientacyjnie)	ok. 4–6 kg (psy i suki podobnie)
Wysokość w kłębie	25–30 cm
Długość życia (orientacyjnie)	12–15 lat
Sierść i pielęgnacja	niska - krótka i gładka; rękawica albo miękka szczotka raz w tygodniu
Aktywność	wysoka - kilka spacerów dziennie, razem ponad godzinę, i dużo zabawy
Na pierwszego psa?	raczej tak - łatwy w pielęgnacji, ale energiczny i sprytny; wymaga konsekwentnego wychowania
Do mieszkania w bloku?	tak - mały i czysty; uważaj na szczekanie i ucieczki przez uchylone drzwi
Do domu z dziećmi?	raczej tak - przy starszych dzieciach, które umieją się z nim obchodzić; nie lubi szarpania

Jak wygląda pinczer miniaturowy? Umaszczenia i budowa

Pinczer miniaturowy to mały, smukły i kwadratowy w sylwetce pies o eleganckiej budowie, długiej, klinowatej głowie i krótkiej, lśniącej sierści. Ma 25–30 cm w kłębie i waży zwykle 4–6 kg. Mimo drobnej budowy jest muskularny, zwinny i zaskakująco szybki.

Wzorzec rasy uznaje dwa typy umaszczenia: jednolite czerwone (od jeleniowatego rudego po ciemny czerwonobrązowy) oraz czarne podpalane, z rdzawymi znaczeniami nad oczami, na pysku, piersi i łapach. Inne kolory z ogłoszeń, np. niebieski czy czekoladowy, nie należą do wzorca FCI.

W Polsce przycinanie psom uszu i ogonów dla wyglądu (tzw. kopiowanie) jest zakazane ustawą o ochronie zwierząt, dlatego pies z polskiej hodowli ma naturalne uszy i ogon. Ucho czy ogon skraca się wyłącznie z powodów medycznych, decyzją lekarza weterynarii. Naturalne ucho pinczera jest stojące albo załamane do przodu, a ogon cienki, średniej długości. Wbrew nazwie pinczer miniaturowy nie powstał przez „pomniejszenie” dobermana: to starsza, niemiecka rasa, spokrewniona z pinczerem średnim i sznaucerami - ten sam przodek łączy go z brodatym sznaucerem olbrzymem.

Pinczer miniaturowy - charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Pinczer miniaturowy to pies z temperamentem dużego psa: odważny, czujny, ciekawski i bardzo energiczny. Jest przywiązany do domowników, chętnie się uczy i lubi być w centrum wydarzeń. Wobec obcych bywa nieufny, a o każdym dźwięku za drzwiami informuje szczekaniem. Ma silny instynkt pogoni za małymi zwierzętami i talent do ucieczek: wymknie się przez uchylone drzwi albo szczelinę w płocie.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo pinczer jest dobrym wyborem: dla aktywnej osoby albo rodziny ze starszymi dziećmi, która chce małego psa do miasta, ale nie kanapowca: lubi długie spacery, zabawę i naukę sztuczek. Krótka sierść to minimum pielęgnacji.

Dla kogo nie: dla osób, które szukają spokojnego psa na kolana; dla domu z małymi dziećmi, które mogą psa upuścić albo szarpać; dla kogoś, komu przeszkadza szczekanie i kto nie ma czasu na codzienne wychowanie. Pinczer, który się nudzi, sam znajduje sobie zajęcie.

Pielęgnacja pinczera miniaturowego: sierść, kąpiel, pazury i zęby

Krótką sierść pinczera wystarczy raz w tygodniu przetrzeć gumową rękawicą, np. Trixie rękawicą do wyczesywania, albo miękką szczotką dla psa - zbiera martwy włos i masuje skórę. Pinczer linieje umiarkowanie i prawie nie pachnie psem, więc kąpiel jest potrzebna rzadko, zwykle gdy pies się wytarza.

• Pazury skracaj, gdy stukają o podłogę - u lekkiego psa, który dużo chodzi po trawie, ścierają się słabo.
• Zęby czyść kilka razy w tygodniu; małe rasy szybko łapią kamień nazębny, np. zestawem Beaphar szczoteczka i pasta.
• Uszy sprawdzaj raz w tygodniu, czyść tylko widoczną część małżowiny.

Pinczer miniaturowy nie ma gęstego podszerstka, więc w mróz, wiatr i deszcz szybko marznie: drży, podkula łapy i ciągnie do domu. W takie dni skróć spacer albo załóż psu ubranko - jak dobrać rozmiar, opisuje poradnik ubranka dla psa.

Na co dzień przydaje się ciepła kurtka dla psa albo płaszczyk na deszcz, np. Trixie płaszcz przeciwdeszczowy Meribel, a na mróz ciepły sweterek.

Czym karmić pinczera miniaturowego?

Pinczer jest aktywny i zwykle szczupły, ale chętnie wyłudza smakołyki, a przy małej masie każdy dodatkowy kawałek się liczy. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras małych, np. PRO PLAN Small & Mini Adult, a porcję licz według masy i aktywności - pomoże ile karmy dziennie dla psa.

Szczeniak dostaje karmę dla szczeniąt małych ras, np. Brit Premium by Nature Junior Small, w trzech albo czterech małych posiłkach dziennie. Kondycję sprawdzaj dłonią: żebra pinczera powinny być wyczuwalne pod lekkim naciskiem, ale nie sterczeć.

Ile ruchu potrzebuje pinczer miniaturowy? Wychowanie i zajęcia

Dorosły pinczer potrzebuje kilku spacerów dziennie, w sumie ponad godzinę, oraz zabawy i nauki w domu. Lubi biegać, aportować małe zabawki, szukać smakołyków i uczyć się sztuczek; dobrze odnajduje się w agility. Na spacery zakładaj szelki dla psa, np. Trixie Comfort Soft Touring - lekki pies, który nagle rusza w pogoń, na obroży mocno szarpie szyję.

Najważniejsze w wychowaniu to przywołanie i spokój przy drzwiach. Instynkt pogoni sprawia, że w pobliżu ulicy pinczer zostaje na smyczy; luzem biega tylko w ogrodzonym miejscu, a przywołanie ćwiczysz od szczeniaka - krok po kroku opisuje to jak nauczyć psa przywołania. W domu ucz go zostawania samemu i spokojnego reagowania na dzwonek. Psy tak drobne łatwo łamią kości łap, zwykle przedramienia, przy skoku z kanapy albo upadku z rąk. Podnoś psa oburącz, jedną dłonią pod klatką piersiową, drugą pod zadem, a do kanapy i łóżka dostaw schodki.

Zdrowie pinczera miniaturowego - na co uważać

Pinczer miniaturowy jest zwykle zdrowym, długowiecznym psem, ale ma kilka predyspozycji typowych dla małych ras:

• Rzepka. Podskakiwanie na trzech łapach przez kilka kroków to typowy objaw przemieszczającej się rzepki - opisuje go poradnik zwichnięcie rzepki u psa.
• Staw biodrowy u młodego psa. W małych rasach zdarza się choroba Legg-Calvé-Perthesa (obumieranie głowy kości udowej): kilkumiesięczny pies zaczyna kuleć na tylną łapę i oszczędzać ją coraz bardziej.
• Oczy. W rasie występują dziedziczne choroby oczu, m.in. postępujący zanik siatkówki - dobre hodowle badają oczy rodziców.
• Zęby. Kamień nazębny i przetrwałe zęby mleczne u szczeniąt - po wymianie zębów sprawdź, czy nie zostały mleczaki.

Od czego zależy długość życia psa, opisuje tekst ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować pinczera miniaturowego odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane - w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców - w tej rasie najważniejsze są: badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty, badanie rzepek, ogólny stan zdrowia i charakter obojga rodziców.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” - to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Odwiedź hodowlę przed rezerwacją. Zobacz matkę szczeniąt - spokojna, pewna siebie suka to dobra zapowiedź charakteru szczeniaka.
2. Uważaj na „mini dobermana”. Takie ogłoszenie to zwykle pseudohodowla: pinczer miniaturowy jest osobną rasą, a „miniaturek” dobermana nie ma.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Przygotuj dom. Szelki, smycz, ubranko na zimę, legowisko i bramka w drzwiach - zanim szczeniak przyjedzie.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do pinczera miniaturowego

• Doberman - podobna sylwetka i umaszczenie czarne podpalane, ale to duży pies stróżujący o zupełnie innych potrzebach.
• Sznaucer miniaturowy - kuzyn z tej samej grupy FCI, podobnej wielkości i równie czujny, ale z brodą i szorstką sierścią do trymowania.
• Boston terrier - też mały, krótkowłosy pies do miasta, spokojniejszy i bardziej towarzyski, za to z krótkim pyskiem, który gorzej znosi upał.

Pinczer miniaturowy - co zapamiętać

• To osobna, stara rasa, a nie „mini doberman” - mały pies z temperamentem dużego.
• Potrzebuje ponad godziny spacerów dziennie, zabawy i nauki; nudzi się szybko.
• Krótka sierść to minimum pielęgnacji, ale w zimie i deszczu pies marznie.
• Instynkt pogoni i talent do ucieczek: smycz przy ulicy, przywołanie od szczeniaka.
• Pytaj hodowcę o badania oczu i rzepek rodziców.

Następny krok: sprawdź, czy w domu nie ma szczelin, przez które mały pies wymknie się na klatkę albo ulicę, i kup szelki z regulacją - pinczer rośnie szybko, a dobrze dopasowane szelki to pierwszy krok do bezpiecznych spacerów.