Sznaucer miniaturowy - charakter, trymowanie, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Sznaucer miniaturowy to najmniejszy z trzech sznaucerów i jeden z najpopularniejszych małych psów do miasta. Ogólnie o psach tej wielkości piszemy w przeglądzie małe rasy psów, a tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd, charakter, trymowanie, żywienie, zdrowie i wybór szczeniaka.

Sznaucer miniaturowy - rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 2 - pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie (sekcja 1.2: sznaucery)
Pochodzenie	Niemcy, przełom XIX i XX wieku
Wielkość	mała rasa (do 10 kg)
Masa (orientacyjnie)	ok. 4–8 kg (psy i suki podobnie)
Wysokość w kłębie	30–35 cm
Długość życia (orientacyjnie)	12–15 lat
Sierść i pielęgnacja	średnia–wysoka - szorstka, prawie nie linieje; trymowanie kilka razy w roku, broda i nogi czesane 2–3 razy w tygodniu
Aktywność	średnia–wysoka - ok. godziny spacerów dziennie i zajęcia dla głowy
Na pierwszego psa?	tak - bystry i chętny do nauki, jeśli od początku stawiasz jasne zasady
Do mieszkania w bloku?	tak - mały i czysty; trzeba popracować nad szczekaniem na dźwięki z klatki schodowej
Do domu z dziećmi?	tak - solidniejszy niż psy miniaturowe, lubi zabawę; nie znosi szarpania za brodę

Jak wygląda sznaucer miniaturowy? Umaszczenia i sierść

Sznaucer miniaturowy to mały, kwadratowy w sylwetce, mocny pies z brodą, wąsami i krzaczastymi brwiami. Wysokość w kłębie jest prawie równa długości tułowia, głowa wydłużona, prostokątna. Sierść jest szorstka i twarda, z miękkim podszerstkiem pod spodem; na grzbiecie trzyma się ją krótko, a na łapach, pod brzuchem i na pysku zostawia dłuższą. Dorosły pies ma 30–35 cm w kłębie i waży zwykle 4–8 kg.

Wzorzec rasy uznaje cztery umaszczenia: pieprz i sól (srebrzystoszare, jednolicie wymieszane), czarne jednolite, czarne ze srebrnymi znaczeniami oraz białe. Kolory spotykane w ogłoszeniach jako „rzadkie” (np. czekoladowy albo łaciaty) nie należą do wzorca FCI, a ich wyższa cena nie wynika z wartości psa.

W Polsce przycinanie psom uszu i ogonów dla wyglądu (tzw. kopiowanie) jest zakazane ustawą o ochronie zwierząt, dlatego pies z polskiej hodowli ma naturalne uszy i ogon. Ucho czy ogon skraca się wyłącznie z powodów medycznych, decyzją lekarza weterynarii. Naturalne ucho sznaucera jest małe, trójkątne i załamane do przodu, a ogon średniej długości, noszony uniesiony, lekko wygięty w górę. Sznaucer miniaturowy jest najmłodszym z trzech sznaucerów: średni to rasa wyjściowa, a sznaucer olbrzym to pies duży, stróżujący, o zupełnie innych potrzebach.

Sznaucer miniaturowy - charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Sznaucer miniaturowy jest czujny, odważny, bystry i bardzo przywiązany do domowników. Ma w sobie dużo z teriera: kiedyś tępił szczury w gospodarstwach, więc chętnie goni małe zwierzęta i lubi mieć coś do roboty. W domu jest wesoły i towarzyski, wobec obcych bywa zdystansowany, a każdą nietypową sytuację ogłasza szczekaniem.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo sznaucer miniaturowy jest dobrym wyborem: dla osoby albo rodziny, która chce małego, ale nie kanapowego psa: chętnego do długich spacerów, nauki sztuczek i sportów kynologicznych. Dobrze sprawdza się jako pierwszy pies i w mieszkaniu w bloku. Mało gubi sierści, dlatego często wybierają go osoby z alergią, choć gwarancji braku objawów nie ma - dlaczego, wyjaśniamy w tekście pies dla alergika.

Dla kogo nie: dla osób, którym przeszkadza szczekanie - sznaucer nauczy się ciszy, ale wymaga to pracy, którą opisuje poradnik jak oduczyć psa szczekania; dla domu z małymi zwierzętami, których pies nie zna od szczeniaka; dla kogoś, kto nie chce regularnie płacić za groomera ani sam uczyć się trymowania.

Pielęgnacja sznaucera miniaturowego: trymowanie, broda, uszy i pazury

Szorstkiej sierści sznaucera nie strzyże się maszynką, tylko trymuje: martwy włos wyskubuje się palcami albo trymerem wtedy, gdy sam zaczyna odchodzić od skóry. Po strzyżeniu okrywa z czasem robi się miękka i matowa, traci kolor i odporność na wodę i brud. Na czym polega trymowanie i jak poznać, że sierść jest gotowa, opisuje poradnik trymowanie psa.

Trymowanie robi się kilka razy w roku, u groomera albo w domu, palcami albo Trixie trymerem profesjonalnym. Między wizytami czesz brodę, brwi i dłuższą sierść na łapach 2–3 razy w tygodniu, najlepiej metalowym grzebieniem i miękką szczotką dla psa z drucianym włosiem, np. Trixie szczotką z metalowym włosiem - to tam najszybciej robią się kołtuny.

• Broda zbiera wodę i resztki jedzenia - po posiłku przetrzyj ją wilgotną ściereczką i osusz, żeby nie przebarwiała się i nie pachniała.
• Kąpiel zwykle co kilka tygodni albo po wytarzaniu się w czymś brudnym; łagodnym szamponem, z dokładnym spłukaniem brody.
• Uszy sprawdzaj raz w tygodniu; w przewodzie rośnie sierść, którą w razie potrzeby usuwa groomer albo lekarz weterynarii - nie wyrywaj jej sam na ślepo.
• Pazury i zęby. Pazury skracaj, gdy stukają o podłogę, a zęby czyść kilka razy w tygodniu - u małych psów kamień nazębny odkłada się szybko.

Czym karmić sznaucera miniaturowego?

Sznaucer miniaturowy potrzebuje karmy dla ras małych, z umiarkowaną zawartością tłuszczu. W tej rasie częściej niż u innych psów zdarza się podwyższony poziom tłuszczów we krwi i zapalenie trzustki u psa, a jednym z częstych wyzwalaczy jest tłusty kąsek ze stołu. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa małych ras, np. Brit Premium by Nature Adult Small; porcję licz według masy i aktywności - pomoże ile karmy dziennie dla psa.

Szczeniak dostaje karmę dla szczeniąt małych ras, np. PRO PLAN Small & Mini Puppy, w kilku małych posiłkach dziennie - szczegóły w poradniku czym karmić szczeniaka. Jeśli lekarz stwierdzi u psa podwyższone tłuszcze we krwi, dietę dobiera on, a nie sklepowa etykieta. Kondycję sprawdzaj dłonią: pod szorstką sierścią i brodą łatwo przeoczyć kilka nadprogramowych dekagramów.

Ile ruchu potrzebuje sznaucer miniaturowy? Wychowanie i zajęcia

Dorosły sznaucer miniaturowy potrzebuje orientacyjnie około godziny spacerów dziennie, w dwóch albo trzech wyjściach, i kilku minut pracy dla głowy. To pies, który nudzi się szybciej, niż się męczy. Najlepiej sprawdzają się:

• praca nosem - szukanie smakołyków w trawie i w domu; świetnie sprawdza się tu mata węchowa dla psa albo zabawka na przysmaki;
• nauka sztuczek i posłuszeństwa - krótkie sesje z nagrodą, kilka razy dziennie;
• sporty kynologiczne - agility, obedience, nosework; sznaucer jest w nich szybki i chętny.

W wychowaniu najważniejsze są konsekwencja i spokój: sznaucer szybko się uczy, ale równie szybko sprawdza, czy zasady obowiązują zawsze. Od szczeniaka ucz go zostawania samemu w domu, spokojnego reagowania na dzwonek i przywołania. Instynkt pogoni za małymi zwierzętami sprawia, że w pobliżu ulicy i w lesie pies zostaje na smyczy albo lince.

Zdrowie sznaucera miniaturowego - na co uważać

Sznaucer miniaturowy to długowieczna, zasadniczo zdrowa rasa, ale ma kilka znanych predyspozycji:

• Trzustka i tłuszcze we krwi. Wymioty, ból brzucha, pozycja „modlitewna” i brak apetytu, zwłaszcza po tłustym jedzeniu, to powód do pilnej wizyty.
• Kamienie w pęcherzu. Częste oddawanie małych porcji moczu, krew w moczu albo parcie bez efektu wymagają badania moczu u lekarza.
• Oczy. W rasie występują dziedziczne choroby oczu, m.in. zaćma u psa i postępujący zanik siatkówki - dobre hodowle badają oczy rodziców.
• Skóra i zęby. Zdarzają się zaskórniki na grzbiecie, alergie skórne i szybko odkładający się kamień nazębny.

Starszy sznaucer, który zaczyna dużo pić, często sikać i chudnąć mimo apetytu, powinien zostać przebadany - to objawy, których nie zrzuca się na wiek. Od czego zależy długość życia psa, opisuje tekst ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować sznaucera miniaturowego odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane - w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców - w tej rasie najważniejsze są: badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty, testy genetyczne dostępne dla rasy (m.in. w kierunku zaniku siatkówki), ogólny stan zdrowia i charakter obojga rodziców.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” - to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Odwiedź hodowlę przed rezerwacją. Zobacz matkę szczeniąt i warunki - szczenięta powinny mieszkać w domu, znać dźwięki codziennego życia i być ciekawskie.
2. Zapytaj o pielęgnację. Dobry hodowca pokaże, jak trymuje się dorosłego psa, i poleci groomera, który zna rasę.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Uważaj na „miniaturki” i „rzadkie kolory”. Wyjątkowo mały szczeniak albo kolor spoza wzorca to częsty chwyt pseudohodowli, a nie odmiana rasy.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do sznaucera miniaturowego

• Sznaucer olbrzym - ta sama broda i szorstka sierść, ale pies duży, stróżujący, dla doświadczonego opiekuna z czasem na codzienną pracę.
• Pinczer miniaturowy - bliski kuzyn z tej samej sekcji FCI: podobna wielkość i temperament, za to krótka, gładka sierść bez trymowania i większa wrażliwość na zimno.
• West highland white terrier - też mały pies o szorstkiej, trymowanej sierści, ale terier z krwi i kości: bardziej uparty i z mocniejszym instynktem kopania.

Sznaucera średniego, rasę wyjściową dla obu pozostałych, opisujemy w przeglądzie średnie rasy psów.

Sznaucer miniaturowy - co zapamiętać

• To mały, mocny i bystry pies do miasta, który potrzebuje ok. godziny spacerów i zajęć dla głowy dziennie.
• Szorstką sierść trymuje się kilka razy w roku, a brodę i nogi czesze 2–3 razy w tygodniu; maszynka zmiękcza okrywę.
• Prawie nie linieje, ale nie jest „psem z gwarancją dla alergika”.
• Rasa ma skłonność do zapalenia trzustki - bez tłustych resztek ze stołu.
• Lubi szczekać i gonić małe zwierzęta - wychowanie zaczynaj od szczeniaka.

Następny krok: zanim zarezerwujesz szczeniaka, umów się z groomerem, który trymuje sznaucery, i zapytaj, ile kosztuje i trwa wizyta - to stały punkt w budżecie tej rasy.