Szpic japoński - charakter, pielęgnacja białej sierści i zdrowie rasy

Szpic japoński to mały, śnieżnobiały szpic o wesołym usposobieniu - jedna z ras, które opisujemy w przeglądzie białe rasy psów. Tutaj jest wszystko o samej rasie: wygląd, charakter, pielęgnacja białej sierści, żywienie, ruch, zdrowie i wybór szczeniaka.

Szpic japoński - rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 5 - szpice i psy w typie pierwotnym (sekcja szpiców azjatyckich)
Pochodzenie	Japonia, pierwsza połowa XX wieku - potomek białych szpiców sprowadzonych do Japonii
Wielkość	mała-średnia rasa (na granicy filtrów sklepu: rasy małe do 10 kg i rasy średnie 10–25 kg) - większość psów waży poniżej 10 kg
Masa (orientacyjnie)	zwykle ok. 5–10 kg
Wysokość w kłębie	psy 30–38 cm, suki nieco niższe
Długość życia (orientacyjnie)	12–14 lat
Sierść i pielęgnacja	średnia-wysoka - obfita, biała, odstająca, z gęstym podszerstkiem; czesanie 2–3 razy w tygodniu, w czasie linienia codziennie
Aktywność	średnia - ok. 1 godziny ruchu dziennie, chętnie uczy się sztuczek i bawi
Na pierwszego psa?	tak - pojętny, wesoły i przywiązany, jeśli masz czas na czesanie i socjalizację
Do mieszkania w bloku?	tak - mały i czysty; trzeba tylko nauczyć go, że nie musi ogłaszać każdego dźwięku na klatce
Do domu z dziećmi?	tak - lubi zabawę i domowników; z małymi dziećmi pod opieką dorosłego

Jak wygląda szpic japoński? Sierść i cechy rasy

Szpic japoński to mały, zwarty pies o czysto białej, obfitej i odstającej sierści, z kryzą wokół szyi i ogonem zakręconym na grzbiecie. Ma spiczasty pyszczek, małe stojące uszy, ciemne migdałowe oczy oraz czarny nos i wargi - kontrast czerni z bielą to jego znak rozpoznawczy. Jedynym dopuszczalnym umaszczeniem jest biały.

Szpica japońskiego łatwo pomylić z innymi białymi szpicami. Od samojeda jest kilka razy mniejszy, od szpica miniaturowego (pomeranian) - wyższy na łapach, z dłuższym pyszczkiem i zawsze biały. Biały szpic niemiecki ma podobny wygląd, ale to inna rasa z osobnym wzorcem.

Szpic japoński - charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Szpic japoński jest wesoły, pojętny, czujny i bardzo przywiązany do domowników. Lubi być blisko ludzi, chętnie uczy się sztuczek i dobrze dogaduje się z innymi psami. Wobec obcych bywa ostrożny. Wzorzec rasy wymaga, żeby nie był hałaśliwy, ale czujny szpic potrafi zgłaszać szczekaniem każdy dźwięk na klatce schodowej - jak to wyciszyć, opisuje jak oduczyć psa szczekania.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo to dobry wybór: dla osoby albo rodziny w mieszkaniu, która szuka małego, wesołego towarzysza do spacerów i zabawy, także na pierwszego psa - pod warunkiem, że ma czas na regularne czesanie.

Dla kogo nie: dla kogoś, kto nie chce sierści na ubraniach i kanapie - szpic japoński linieje obficie dwa razy w roku; dla osób, które zostawiają psa samego na cały dzień (źle znosi samotność, lęk separacyjny u psa); dla tych, którzy szukają psa do intensywnego sportu.

Pielęgnacja szpica japońskiego: biała sierść, kąpiel, oczy

Sierść szpica japońskiego czesz 2–3 razy w tygodniu, a w czasie linienia - zwykle wiosną i jesienią - codziennie. Najlepiej sprawdza się szczotka dla psa z miękkimi metalowymi drucikami, np. Trixie miękka szczotka z metalowym włosiem, a za uszami, pod pachami i na portkach - metalowy grzebień, np. Trixie grzebień metalowy. Czesz warstwami, aż do skóry; technikę opisuje jak szczotkować psa.

• Kąpiel co kilka tygodni albo gdy pies się ubrudzi. Biała, szorstka sierść szpica dobrze oddaje brud: błoto po wyschnięciu często wystarczy wyczesać. Do kąpieli użyj szamponu dla psa do białej sierści, np. Beaphar Shampoo White Dog, i dokładnie wysusz podszerstek.
• Oczy. Na białej sierści widać każdy zaciek pod oczami. Przecieraj okolice oczu codziennie, np. Trixie chusteczki Eye Care; jak robić to bezpiecznie, opisuje jak czyścić psu uszy i oczy.
• Strzyżenie - nie. Wystarczy wyrównać włos między opuszkami; podszerstek chroni psa przed zimnem i słońcem.
• Zęby i pazury. Małe psy częściej mają kamień nazębny - zęby czyść kilka razy w tygodniu; pazury skracaj, gdy stukają o podłogę.

Czym karmić szpica japońskiego?

Szpic japoński nie jest wybredny i łatwo przytyć mu pod puszystą sierścią, gdzie nadwagi nie widać. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras małych (w sklepie filtr „Wielkość psa: rasy małe”), np. Brit Premium by Nature Adult Small, z małymi granulkami. Porcję licz według masy i aktywności - pomoże ile karmy dziennie dla psa - i odejmuj od niej smakołyki z nauki sztuczek.

Szczeniak powinien dostawać karmę dla szczeniąt małych ras; szczegóły w poradniku czym karmić szczeniaka. Kondycję sprawdzaj dłonią, nie wzrokiem: pod sierścią żebra powinny dać się wyczuć bez szukania.

Ile ruchu potrzebuje szpic japoński? Wychowanie i zabawa

Dorosły szpic japoński potrzebuje orientacyjnie ok. 1 godziny ruchu dziennie, podzielonej na kilka spacerów, oraz codziennej zabawy w domu. Najbardziej cieszą go:

• aportowanie i gonitwy - małą piłką albo zabawką na bezpiecznym trawniku;
• nauka sztuczek - szpic japoński szybko się uczy i lubi pracować za nagrodę;
• spacery w nowych miejscach - zimą chętnie bawi się w śniegu, lepiej znosi chłód niż upał.

Od szczeniaka ucz go spokojnego zostawania samemu, przywołania i tego, że dźwięki na klatce schodowej nie wymagają reakcji. Socjalizacja z ludźmi, dziećmi i innymi psami pomaga, żeby czujność nie zmieniła się w lękliwość - plan opisuje socjalizacja szczeniaka.

Zdrowie szpica japońskiego - na co uważać

Szpic japoński to zwykle zdrowa, długowieczna rasa. Najczęstsze kłopoty to te typowe dla małych psów:

• Zwichnięcie rzepki - pies na chwilę podkurcza tylną łapę albo podskakuje na trzech łapach, a potem idzie dalej normalnie. Objawy i stopnie opisuje tekst zwichnięcie rzepki u psa.
• Łzawienie i zacieki pod oczami - bywają skutkiem podrażnienia, budowy powiek albo zatkanych kanalików łzowych; nagłe, obfite łzawienie albo mrużenie oka wymaga wizyty.
• Zęby - u małych psów szybciej odkłada się kamień nazębny, który może prowadzić do chorób dziąseł.

Gęsty podszerstek sprawia, że szpic gorzej znosi upał - w gorące dni wychodź rano i wieczorem, a w domu zapewnij mu chłodne miejsce. Od czego zależy długość życia psa, opisuje tekst ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować szpica japońskiego odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane - w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców - w tej rasie najważniejsze są: badanie rzepek, badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” - to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Zobacz rodziców. Sprawdź, czy matka szczeniąt jest spokojna i przyjazna oraz czy ma czyste oczy bez zacieków.
2. Upewnij się, że to ta rasa. Biały, puszysty szczeniak bez rodowodu może wyrosnąć na szpica niemieckiego, pomeraniana albo mieszańca.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Przygotuj akcesoria. Szczotkę, grzebień, szelki i legowisko kup, zanim szczeniak przyjedzie.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do szpica japońskiego

• Samojed - wygląda jak powiększony szpic japoński: też biały i puszysty, ale to średnio duży pies zaprzęgowy z dużo większymi potrzebami ruchu.
• Szpic miniaturowy (pomeranian) - jeszcze mniejszy, z krótszym pyszczkiem, w wielu kolorach; równie czujny i przywiązany.
• Basenji - też z grupy szpiców i psów pierwotnych, mały i czysty, ale krótkowłosy, bardziej niezależny i trudniejszy w wychowaniu.

Szpic japoński - co zapamiętać

• Szpic japoński to mały, śnieżnobiały, wesoły pies rodzinny, który dobrze czuje się w mieszkaniu.
• Obfita sierść wymaga czesania 2–3 razy w tygodniu, a w czasie linienia codziennie; nie strzyże się jej.
• Potrzebuje ok. 1 godziny ruchu dziennie i zabawy; lepiej znosi chłód niż upał.
• Pilnuj oczu (zacieki), zębów i rzepek - to najczęstsze kłopoty małych psów.
• Kupując szczeniaka, upewnij się, że to rasowy szpic japoński z rodowodem, a nie biały mieszaniec.

Następny krok: jeśli szpic japoński pasuje do Twojego domu, przygotuj szczotkę i grzebień, a potem poszukaj hodowli, która pozwoli Ci poznać rodziców szczeniąt.