Corgi (pembroke i cardigan) — charakter, pielęgnacja, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Corgi to średni pies w małym formacie — obok beagle'a i border collie opisujemy go w przeglądzie średnie rasy psów. Tutaj znajdziesz wszystko o obu rasach corgi: czym różni się pembroke od cardigana, jaki mają charakter, jak dbać o ich sierść, kręgosłup i wagę.

Corgi — rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 1 — psy pasterskie i zaganiające; dwie osobne rasy: welsh corgi pembroke i welsh corgi cardigan
Pochodzenie	Walia (Wielka Brytania), psy do pędzenia bydła
Wielkość	średnia rasa (10–25 kg)
Masa (orientacyjnie)	pembroke orientacyjnie 10–14 kg, cardigan zwykle nieco cięższy (ok. 12–17 kg)
Wysokość w kłębie	ok. 25–30 cm (cardigan ok. 30 cm)
Długość życia (orientacyjnie)	12–15 lat
Sierść i pielęgnacja	średnia — krótka do średniej, z gęstym podszerstkiem; czesanie 2 razy w tygodniu, w czasie linienia codziennie
Aktywność	średnia–wysoka — codziennie ok. 1–1,5 godziny spacerów i zajęć dla głowy
Na pierwszego psa?	raczej tak — dla osoby, która przyjmie upór i szczekliwość i zadba o konsekwentne wychowanie
Do mieszkania w bloku?	tak — wygodny rozmiar; zadbaj o ograniczenie schodów i skakania z kanapy
Do domu z dziećmi?	raczej tak — lubi rodzinę, ale ma instynkt szczypania w pięty biegających dzieci

Jak wygląda corgi? Pembroke i cardigan — różnice

Corgi to niski, długi i mocny pies pasterski na bardzo krótkich łapach, z lisią głową, dużymi stojącymi uszami i gęstą sierścią z podszerstkiem. Pod nazwą „corgi” kryją się dwie osobne rasy z Walii, uznawane przez FCI oddzielnie:

• Welsh corgi pembroke — popularniejszy, lżejszy, zwykle rudy, płowy, sobolowy albo trójkolorowy (czarny podpalany) z białymi znaczeniami; część psów rodzi się z naturalnie krótkim ogonem.
• Welsh corgi cardigan — nieco większy i cięższy, ma większe uszy i zawsze długi, puszysty ogon; umaszczeń jest więcej, w tym pręgowane i blue merle.

W Polsce przycinanie psom uszu i ogonów dla wyglądu (tzw. kopiowanie) jest zakazane ustawą o ochronie zwierząt, dlatego pies z polskiej hodowli ma naturalne uszy i ogon. Ucho czy ogon skraca się wyłącznie z powodów medycznych, decyzją lekarza weterynarii. U corgi pembroke oznacza to ogon naturalnej długości albo naturalnie krótki. Charakter i potrzeby obu ras są bardzo podobne, dlatego opisujemy je razem; różnice podajemy tam, gdzie mają znaczenie.

Corgi — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Corgi jest wesoły, odważny, inteligentny i uparty. To pies pasterski, który kiedyś pędził bydło, szczypiąc krowy w pęciny — stąd zostało mu szczypanie w pięty, głośne szczekanie i przekonanie, że to on zarządza stadem. Jest czujnym strażnikiem i ostrzega o każdym gościu; pembroke bywa bardziej wylewny, cardigan — spokojniejszy i ostrożniejszy wobec obcych.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo corgi jest dobrym wyborem: dla rodziny albo osoby w mieszkaniu, która codziennie wychodzi na dłuższe spacery, chce psa z charakterem i lubi szkolenie z nagrodą — corgi świetnie uczy się sztuczek i sprawdza w psich sportach na swoją miarę.

Dla kogo nie: dla kogoś, kto szuka „małego kanapowca” — corgi to pies roboczy, który potrzebuje ruchu i zajęcia; dla osób, którym przeszkadza szczekanie (sąsiedzi w bloku!) i sierść — corgi linieje zaskakująco obficie jak na swój rozmiar; dla domu z małymi, biegającymi dziećmi, jeśli nie masz czasu na oduczanie szczypania w pięty.

Pielęgnacja corgi: sierść, kąpiel, pazury i kręgosłup

Corgi czesz 2 razy w tygodniu, a w czasie linienia — zwykle wiosną i jesienią — codziennie. Gęsty podszerstek wychodzi wtedy garściami, najwięcej z „portek” na udach i z boków. Najlepiej sprawdza się szczotka z metalowymi zębami, np. Trixie szczotka dwustronna do podszerstka; więcej narzędzi w kategorii szczotka dla psa. Jak czesać krok po kroku, opisuje jak szczotkować psa.

• Bez strzyżenia — wystarczy wyrównać włos między opuszkami i na łapach.
• Kąpiel zwykle co kilka tygodni albo po ubrudzeniu; nisko zawieszony brzuch szybko zbiera błoto, więc częściej wystarczy umyć łapy i spód ciała.
• Pazury sprawdzaj co 2–3 tygodnie — u psa na krótkich łapach za długie pazury szybko zmieniają ustawienie palców.
• Kręgosłup na co dzień. Długi grzbiet nie lubi skoków z kanapy i łóżka ani biegania po schodach. Postaw przy meblach schody dla psa, np. Trixie schodki dla psa i kota, a psa podnoś, podtrzymując jednocześnie klatkę piersiową i zad.

Czym karmić corgi?

Corgi uwielbia jeść i łatwo tyje — a każdy zbędny kilogram obciąża jego długi kręgosłup i stawy. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras średnich (cięższy cardigan) albo małych (drobny pembroke) — według masy konkretnego psa, np. Brit Premium by Nature Adult Medium. Porcję odmierzaj wagą kuchenną, nie „na oko” — pomoże ile karmy dziennie dla psa — i odejmuj od niej smakołyki.

Raz w miesiącu sprawdź kondycję: u corgi w dobrej formie wyczujesz żebra pod palcami i zobaczysz talię patrząc z góry. Jak ocenić, czy pies ma nadwagę, pokazuje poradnik nadwaga u psa. Szczeniaka karm karmą dla szczeniąt odpowiednią do przewidywanej masy dorosłego psa — szczegóły w czym karmić szczeniaka.

Ile ruchu potrzebuje corgi? Wychowanie i zajęcia

Dorosły corgi potrzebuje orientacyjnie 1–1,5 godziny ruchu dziennie, najlepiej w kilku spacerach. To mało jak na psa pasterskiego, ale za dużo jak na „kanapowca”. Corgi najbardziej lubią:

• spacery z węszeniem — spacer węchowy męczy głowę bardziej niż bieganie;
• zabawy na smakołyki w domu — np. Trixie Sniffing Carpet (mata węchowa), gdy pogoda nie pozwala na długi spacer;
• naukę sztuczek i psie sporty dostosowane do budowy — obedience, nosework, „hoopers” (tor bez skoków).

Na spacery zakładaj szelki dla psa zamiast obroży — np. Trixie Premium Touring — żeby nie szarpać szyi i kręgosłupa. Unikaj agility z wysokimi skokami i długiego biegania przy rowerze. Od szczeniaka ucz corgi spokojnego witania się i niezaganiania ludzi, a szczekanie na wszystko, co się rusza, wyciszaj od pierwszych tygodni (jak oduczyć psa szczekania).

Zdrowie corgi — na co uważać

Corgi to zwykle wesołe i wytrzymałe psy, ale budowa (długi grzbiet na krótkich łapach) i skłonność do tycia sprawiają, że kilka spraw wymaga uwagi:

• Kręgosłup. Corgi należy do ras narażonych na chorobę krążków międzykręgowych (dyskopatię). Nagły ból grzbietu, niechęć do ruchu, chwiejny chód albo powłóczenie łapami to powód do pilnej wizyty.
• Zwyrodnieniowa mielopatia. U starszych corgi zdarza się postępująca choroba rdzenia kręgowego, objawiająca się słabnięciem tylnych łap — na jej ryzyko istnieje test DNA rodziców.
• Stawy i waga. Zdarza się dysplazja stawów biodrowych; nadwaga pogarsza wszystkie problemy ruchowe (stawy psa).
• Oczy i krzepliwość. W rasie opisywano dziedziczne choroby oczu (m.in. zanik siatkówki, częściej u cardiganów) i zaburzenia krzepnięcia krwi — dobre hodowle wykonują testy rodziców.

Do lecznicy jedziesz natychmiast, gdy pojawi się nagły, silny ból — pies piszczy przy dotyku, przyjmuje pozycję „modlitewną”, nie chce się ruszyć albo pies nagle przestaje chodzić na tylnych łapach. Od czego zależy długość życia psa, opisuje ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować corgi odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane — w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: prześwietlenie stawów biodrowych, badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty, testy genetyczne dostępne dla rasy (m.in. zwyrodnieniowa mielopatia, zaburzenia krzepnięcia, u cardiganów zanik siatkówki).

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Zdecyduj: pembroke czy cardigan. Pembroke jest lżejszy i bardziej wylewny, cardigan — większy, spokojniejszy, zawsze z długim ogonem. Obie rasy mają podobne potrzeby.
2. Uważaj na „kolory” z ogłoszeń. „Biały corgi”, „mini corgi” czy pembroke merle sprzedawane drożej jako rzadkość to zwykle psy spoza wzorca albo krzyżówki.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, wyniki badań i testów rodziców, książeczka zdrowia, umowa kupna.
4. Przygotuj dom. Schodki przy kanapie, antypoślizgowe dywaniki na śliskiej podłodze i szelki — zanim szczeniak przyjedzie (wyprawka dla szczeniaka).

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do corgi

• Jamnik — też długi pies na krótkich łapach z wrażliwym kręgosłupem, ale myśliwy, nie pasterz, i jeszcze bardziej niezależny.
• Border collie — pasterz z tym samym instynktem zaganiania, ale dużo większy i potrzebujący kilka razy więcej pracy.
• Owczarek australijski — energiczny pasterz w średnim rozmiarze; dla tych, którym corgi wydaje się za mało aktywny.

Corgi — co zapamiętać

• Corgi to dwie rasy: lżejszy pembroke i większy cardigan z długim ogonem — o podobnym charakterze i potrzebach.
• To pies pasterski: uparty, szczekliwy i skłonny do szczypania w pięty — wymaga konsekwentnego wychowania.
• Łatwo tyje, a nadwaga obciąża długi kręgosłup — waż porcje i sprawdzaj kondycję.
• Chroń grzbiet: schodki przy meblach, szelki zamiast obroży, bez skoków z wysokości.
• Linieje obficie — czesanie 2 razy w tygodniu, w sezonie codziennie.

Następny krok: jeśli corgi pasuje do Twojego domu, zaplanuj miejsce na schodki przy kanapie i łóżku — a potem poszukaj hodowli, która pokaże wyniki badań rodziców.