Papillon (kontynentalny spaniel miniaturowy) - charakter, pielęgnacja i zdrowie

Papillon, czyli kontynentalny spaniel miniaturowy, to jeden z najmniejszych i najbystrzejszych psów do towarzystwa. Ogólnie o psach tej wielkości piszemy w przeglądzie małe rasy psów, a tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd i odmiany, charakter, pielęgnację, żywienie, zdrowie i wybór szczeniaka.

Papillon - rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 9 - psy do towarzystwa (sekcja 9: kontynentalne spaniele miniaturowe; odmiany papillon i phalène)
Pochodzenie	Francja i Belgia
Wielkość	mała rasa (do 10 kg)
Masa (orientacyjnie)	ok. 1,5–5 kg (wzorzec dzieli psy na dwie klasy wagowe)
Wysokość w kłębie	ok. 28 cm
Długość życia (orientacyjnie)	13–16 lat
Sierść i pielęgnacja	średnia - długa, jedwabista, bez podszerstka; czesanie 2 razy w tygodniu, mało się kołtuni
Aktywność	średnia–wysoka - kilka spacerów dziennie, zabawa i nauka; chętnie trenuje sporty
Na pierwszego psa?	tak - bystry, chętny do nauki i łatwy w pielęgnacji, jeśli pamiętasz o jego delikatności
Do mieszkania w bloku?	tak - mały, czysty i aktywny w domu; trzeba popracować nad szczekaniem
Do domu z dziećmi?	raczej nie - drobny i delikatny - lepiej przy starszych, spokojnych dzieciach

Jak wygląda papillon? Odmiany i umaszczenie

Papillon to bardzo mały, delikatny pies o długiej, jedwabistej sierści i wielkich, stojących uszach z frędzlami, rozłożonych jak skrzydła motyla - stąd nazwa (po francusku „papillon” to motyl). Ma około 28 cm w kłębie i waży zwykle 1,5–5 kg; wzorzec dzieli psy na dwie klasy wagowe. Sierść nie ma podszerstka, a na piersi tworzy kryzę, na łapach pióra, a na ogonie noszonym łukiem nad grzbietem bardzo długi pióropusz.

Rasa ma dwie odmiany, które różnią się tylko uszami: papillon ma uszy stojące, a phalène (po francusku ćma) - opadające, zwisające wzdłuż policzków. Obie odmiany należą do jednej rasy, mogą się rodzić w jednym miocie i mają ten sam charakter.

Umaszczenie jest zawsze białe z łatami w dowolnym kolorze - rudym, czarnym, sobolowym, czekoladowym albo trójkolorowym. Ceniona jest symetryczna maska na głowie, przedzielona białą strzałką na czole, która dopełnia skojarzenie z motylem.

Papillon - charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Papillon wygląda jak ozdobny piesek, ale jest wesoły, ciekawski, energiczny i bardzo pojętny. W rankingach inteligencji psów zajmuje miejsce w czołówce, obok pudla miniaturowego - piszemy o tym w tekście najmądrzejsze rasy psów. Szybko się uczy, lubi zadania i chętnie trenuje sporty, w tym agility. Jest czuły i przywiązany do domowników, wobec obcych bywa ostrożny, a dźwięki za drzwiami ogłasza szczekaniem.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo papillon jest dobrym wyborem: dla osoby albo pary w mieszkaniu, która chce małego, ale aktywnego psa do nauki sztuczek i spacerów; dla seniora, który lubi ruch; dla kogoś, kto szuka pierwszego psa łatwego w pielęgnacji. Sprawdzi się też jako pies sportowy dla osoby, która nie chce dużego psa.

Dla kogo nie: dla domu z małymi dziećmi, które mogą psa upuścić, nadepnąć albo ścisnąć; dla osób, które oczekują psa „do noszenia” - papillon chce się ruszać i myśleć; dla kogoś, kto zostawia psa samego na cały dzień.

Pielęgnacja papillona: sierść, uszy, zęby i pazury

Sierść papillona czeszesz zwykle dwa razy w tygodniu - bez podszerstka kołtuni się rzadko, najczęściej za uszami, na frędzlach uszu i na piórach łap. Wystarczy metalowy grzebień, np. Trixie grzebień podwójny, i miękka szczotka dla psa; przed czesaniem lekko zwilż sierść sprayem, np. Beaphar Free Spray, żeby włos się nie łamał. Papillona się nie strzyże - wystarczy przyciąć sierść między opuszkami.

• Zęby to słaby punkt małych ras: czyść je kilka razy w tygodniu, np. zestawem Beaphar szczoteczka i pasta. Nieczyszczone szybko pokrywa kamień nazębny.
• Uszy sprawdzaj raz w tygodniu; stojące ucho dobrze się wietrzy, u phalène zaglądaj częściej.
• Pazury skracaj co kilka tygodni - lekki pies słabo je ściera.
• Kąpiel zwykle co kilka tygodni; sierść papillona szybko schnie i rzadko pachnie psem.

Papillon nie ma gęstego podszerstka, więc w mróz, wiatr i deszcz szybko marznie: drży, podkula łapy i ciągnie do domu. W takie dni skróć spacer albo załóż psu ubranko - jak dobrać rozmiar, opisuje poradnik ubranka dla psa.

Czym karmić papillona?

Papillon je niewiele, ale ma szybką przemianę materii, dlatego potrzebuje karmy dla ras małych i miniaturowych z drobnymi krokietami, podawanej w dwóch albo trzech posiłkach dziennie. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa małych ras, np. PRO PLAN Small & Mini Adult; porcję licz według masy - pomoże ile karmy dziennie dla psa. Przy 3 kg masy nawet kilka kawałków żółtego sera dziennie to sporo kalorii, a nadwaga obciąża delikatne stawy.

Szczeniak dostaje karmę dla szczeniąt małych ras, np. PRO PLAN Small & Mini Puppy, w trzech albo czterech posiłkach - przy tak małym szczeniaku długie przerwy w jedzeniu nie są bezpieczne. Szczegóły w poradniku czym karmić szczeniaka.

Ile ruchu potrzebuje papillon? Wychowanie i zajęcia

Dorosły papillon potrzebuje kilku spacerów dziennie i codziennej porcji zabawy oraz nauki. Zdrowy pies chętnie chodzi na dłuższe spacery, aportuje małe zabawki, szuka smakołyków i uczy się sztuczek - a kilka minut treningu dziennie męczy go bardziej niż dodatkowy kilometr. Jak uczyć psa w domu krok po kroku, opisuje poradnik jak nauczyć psa komend.

Na spacery zakładaj lekkie szelki dla psa, np. Trixie Premium Touring. Psy tak drobne łatwo łamią kości łap, zwykle przedramienia, przy skoku z kanapy albo upadku z rąk. Podnoś psa oburącz, jedną dłonią pod klatką piersiową, drugą pod zadem, a do kanapy i łóżka dostaw schodki. Sprawdzą się tu gotowe schody dla psa, np. Trixie schody dla psa i kota. Papillon łatwo uczy się, że nie każdy dźwięk trzeba obszczekać - nagradzaj spokój przy dzwonku od szczeniaka.

Zdrowie papillona - na co uważać

Papillon to zwykle zdrowy i długowieczny pies, ale ma kilka predyspozycji typowych dla ras miniaturowych:

• Kości. Złamania łap po skoku z kanapy albo upadku z rąk zdarzają się u tej rasy częściej niż u większych psów. Pies, który po upadku nie staje na łapę, jedzie do lekarza od razu.
• Rzepka. Podskakiwanie na trzech łapach przez kilka kroków to typowy objaw - opisuje go zwichnięcie rzepki u psa.
• Zęby. Kamień nazębny i przetrwałe zęby mleczne u szczeniąt.
• Oczy i układ nerwowy. W rasie występują dziedziczne choroby oczu (m.in. postępujący zanik siatkówki) oraz rzadkie choroby układu nerwowego, dla których istnieją testy genetyczne - dobre hodowle badają rodziców.

Od czego zależy długość życia psa, opisuje tekst ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować papillona odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane - w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców - w tej rasie najważniejsze są: badanie rzepek, badanie oczu u lekarza weterynarii okulisty, testy genetyczne dostępne dla rasy.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” - to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Odwiedź hodowlę przed rezerwacją. Zobacz matkę szczeniąt i warunki - szczenięta powinny mieszkać w domu, być ciekawskie i swobodne wobec ludzi.
2. Zapytaj o odmianę. W jednym miocie mogą być papillony i phalène; ostateczny kształt ucha widać dopiero po kilku tygodniach.
3. Uważaj na wyjątkowo małe szczenięta. Szczeniak sprzedawany jako „mini” to częściej problem zdrowotny niż zaleta - wybieraj zdrowie, nie rozmiar.
4. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do papillona

• Yorkshire terrier - podobnej wielkości, też z długą sierścią bez podszerstka, ale z charakterem teriera i większymi wymaganiami pielęgnacyjnymi.
• Cavalier king charles spaniel - też spaniel do towarzystwa z jedwabistą sierścią i frędzlami na uszach, ale większy, spokojniejszy i z krótszym pyskiem.
• Chihuahua - jeszcze mniejsza, w odmianie długowłosej trochę podobna z wyglądu, za to bardziej nieufna wobec obcych.

Papillon - co zapamiętać

• Papillon to mały, bystry i aktywny pies do towarzystwa - chętnie się uczy i trenuje sporty.
• Długa sierść bez podszerstka wymaga czesania zwykle dwa razy w tygodniu; nie strzyże się jej.
• Delikatne kości: podnoś psa oburącz, dostaw schodki do kanapy, uważaj przy małych dzieciach.
• Papillon i phalène to jedna rasa - różnią się tylko uszami.
• W hodowli pytaj o badania rzepek, oczu i testy genetyczne rodziców.

Następny krok: zanim szczeniak przyjedzie, przygotuj dom: schodki do kanapy, bramkę na schody, lekkie szelki i grzebień - a od pierwszego dnia ucz go krótkich ćwiczeń z nagrodą.