Pekińczyk - charakter, pielęgnacja, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Pekińczyk to mała rasa do towarzystwa - inne psy tej wielkości porównujemy w przeglądzie małe rasy psów. Tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd, charakter, pielęgnację długiej sierści, żywienie, zdrowie i to, jak wybrać szczeniaka.

Pekińczyk - rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 9 - psy do towarzystwa (sekcja spanieli japońskich i pekińskich)
Pochodzenie	Chiny, dawny pies dworu cesarskiego; od XIX wieku hodowany w Wielkiej Brytanii
Wielkość	mała rasa (do 10 kg)
Masa (orientacyjnie)	psy do ok. 5 kg, suki do ok. 5,4 kg
Długość życia (orientacyjnie)	12–14 lat
Sierść i pielęgnacja	wysoka - długa i gęsta, z obfitym podszerstkiem i grzywą - czesanie kilka razy w tygodniu, w linieniu codziennie; do tego codzienne oczy i fałd nad nosem
Aktywność	niska - kilka krótkich, spokojnych spacerów dziennie; w upał tylko rano i wieczorem
Na pierwszego psa?	raczej tak - spokojny i mały, ale niezależny i uparty; trzeba zaplanować czas na codzienną pielęgnację
Do mieszkania w bloku?	tak - mały i spokojny; w mieszkaniu latem nie może być gorąco
Do domu z dziećmi?	raczej nie - delikatny, z wrażliwymi oczami i kręgosłupem; nie lubi noszenia i szarpania - lepiej z dziećmi starszymi

Jak wygląda pekińczyk? Sierść i umaszczenia

Pekińczyk to mały, niski i zaskakująco ciężki jak na swój rozmiar pies o płaskim pysku i długiej, gęstej sierści. Tułów ma dłuższy niż wysokość, łapy krótkie i mocne, a chód charakterystycznie kołyszący. Grzywa wokół szyi, uszy obrośnięte długimi frędzlami i ogon zawinięty nad grzbietem nadają mu wygląd małego lwa.

Wzorzec rasy dopuszcza wszystkie umaszczenia poza wątrobianym (czekoladowym) i albinotycznym. Najczęściej spotkasz psy płowe i rude z czarną maską, ale bywają też czarne, kremowe, białe, pręgowane i łaciate. Pod długim włosem skrywa się mocny, zwarty pies - dlatego hodowcy mówią, że pekińczyk jest „cięższy, niż wygląda”.

Pekińczyk - charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Pekińczyk ma usposobienie spokojne, godne i niezależne. Jest bardzo przywiązany do swoich ludzi, często szczególnie do jednej osoby, ale nie narzuca się i ceni sobie własną przestrzeń. Wobec obcych bywa zdystansowany i czujnie oszczekuje dzwonek. Jest odważny, czasem wręcz zadziorny wobec dużo większych psów, i wyjątkowo uparty w nauce.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo pekińczyk jest dobrym wyborem: dla dorosłej osoby albo pary w mieszkaniu, dla seniora, który szuka spokojnego towarzysza na krótkie spacery i ma czas na regularne czesanie i opiekę nad oczami psa.

Dla kogo nie: dla rodziny z małymi dziećmi - pekińczyk nie lubi noszenia, szarpania ani hałaśliwych zabaw, a jego oczy i kręgosłup łatwo urazić; dla osoby szukającej psa do biegania i wędrówek; dla kogoś, kto chce psa całkiem posłusznego „na słowo”.

Pielęgnacja pekińczyka: sierść, oczy, fałd nad nosem i pazury

Długą sierść pekińczyka czesz kilka razy w tygodniu, a w linieniu codziennie. Najpierw miękka szczotka dla psa, np. Trixie miękka szczotka z metalowym włosiem, warstwa po warstwie aż do skóry, potem kontrola grzebieniem metalowym. Najszybciej filcuje się sierść za uszami, pod pachami, na „portkach” i przy ogonie - jak rozczesywać kołtuny i kiedy już ich nie ratować, opisuje poradnik o kołtunach u psa.

• Oczy są duże i wysunięte, więc łatwo je podrażnić albo zranić. Przecieraj kąciki codziennie, np. Trixie chusteczki Eye Care, osobną chusteczką dla każdego oka - technikę opisuje poradnik o czyszczeniu uszu i oczu psa.
• Fałd nad nosem. Pekińczyk ma fałdy skóry (zwłaszcza nad nosem, ukryty pod włosem), a w nich łatwo zbiera się wilgoć i brud. Przecieraj je kilka razy w tygodniu i zawsze dokładnie osusz - zaczerwienienie, sączenie albo nieprzyjemny zapach z fałdu to powód do wizyty u lekarza weterynarii.
• Higiena. Sierść wokół odbytu i między opuszkami łap skracaj nożyczkami albo u groomera - w długiej szacie łatwo o zabrudzenia i ślizganie się na podłodze.
• Pazury i zęby. Pazury skracaj regularnie, a zęby w krótkiej szczęce czyść kilka razy w tygodniu.
• Strzyżenie na lato nie jest konieczne i nie zastąpi chłodnych spacerów; lepiej regularnie wyczesywać martwy podszerstek. Na krótko strzyżony pekińczyk nadal potrzebuje czesania.

Czym karmić pekińczyka?

Pekińczyk mało się rusza i łatwo tyje - a nadwaga dodatkowo utrudnia mu oddychanie i obciąża kręgosłup. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras małych (w sklepie filtr „Wielkość psa: rasy małe”), np. Brit Premium by Nature Adult Small. Pod długą sierścią łatwo przeoczyć tycie, więc kondycję sprawdzaj dłonią: żebra mają być wyczuwalne. Porcję policzysz z poradnikiem ile karmy dziennie dla psa.

Szczeniak pekińczyka potrzebuje karmy dla szczeniąt ras małych, np. Brit Premium by Nature Junior Small, w kilku małych posiłkach dziennie. Płaski pysk lepiej radzi sobie z płaską, płytką miską i drobnymi granulkami. Po jedzeniu przetrzyj sierść wokół pyska, żeby się nie sklejała.

Ile ruchu potrzebuje pekińczyk? Wychowanie i zajęcia

Pekińczykowi wystarczą orientacyjnie 2–3 krótkie, spokojne spacery dziennie. Sam wyznacza tempo i nie lubi pośpiechu - to pies do spacerowania, nie do biegania. W domu zajmie go krótka zabawa albo szukanie smakołyków.

• Szelki zamiast obroży. Obroża uciska szyję i tchawicę psa o płaskim pysku. Wybierz lekkie szelki dla psa małej rasy, które nie uciskają gardła.
• Upał podwójnie groźny. Krótki pysk i gęsta sierść z podszerstkiem sprawiają, że pekińczyk przegrzewa się bardzo szybko. Latem wychodź tylko rano i wieczorem, w cieniu; w domu zapewnij chłodne miejsce - kafelki albo mata chłodząca dla psa.
• Skoki i schody. Długi grzbiet i krótkie łapy to obciążenie dla kręgosłupa. Nie pozwalaj mu zeskakiwać z kanapy i łóżka - pomogą schody albo rampa dla psa.

W nauce pekińczyk współpracuje, gdy widzi w tym sens - krótko, z nagrodą, bez przymusu. Od szczeniaka przyzwyczajaj go do czesania, dotykania oczu i pyska oraz do spokojnego zostawania samemu.

Zdrowie pekińczyka - na co uważać

Pekińczyk ma krótki pysk (to rasa brachycefaliczna), więc gorzej oddaje ciepło i szybciej męczy się przy wysiłku. W upał wychodź rano i wieczorem, na spacer zakładaj szelki zamiast obroży, a głośne chrapanie, świszczący oddech czy omdlenia przy wysiłku omów z lekarzem weterynarii - to nie jest „urok rasy”. Objawy przegrzania opisuje poradnik o przegrzaniu psa.

Inne predyspozycje rasy, o których warto wiedzieć:

• Drogi oddechowe. Wąskie nozdrza i zbyt długie podniebienie miękkie powodują chrapanie i męczliwość. Kiedy głośny oddech to już stan nagły, opisuje pies ciężko oddycha.
• Oczy. Wysunięte gałki oczne łatwo ulegają urazom i owrzodzeniom rogówki, a przy silnym uderzeniu oko może przemieścić się z oczodołu - to stan nagły.
• Kręgosłup. Rasa jest skłonna do chorób krążków międzykręgowych. Ból przy podnoszeniu, chwiejny chód albo powłóczenie tylnymi łapami to powód do pilnej wizyty.
• Stawy kolanowe. U małych ras zdarza się przemieszczanie rzepki - pies co jakiś czas podskakuje na trzech łapach.
• Porody. Szczenięta mają duże głowy, dlatego suki tej rasy często rodzą przez cesarskie cięcie.

Jak kupić albo adoptować pekińczyka odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane - w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców - w tej rasie najważniejsze są: ocena oddychania po wysiłku, badanie oczu, ocena stawów kolanowych, ocena kręgosłupa.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” - to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Posłuchaj, jak oddychają rodzice. Dorosły pekińczyk po krótkim spacerze nie powinien charczeć ani walczyć o powietrze.
2. Obejrzyj nozdrza i oczy. Szersze, otwarte nozdrza i oczy bez łzawienia, zmętnienia i zaczerwienienia u rodziców i szczeniąt to dobry znak.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna i wyniki badań rodziców.
4. Przygotuj dom. Szczotkę, grzebień, lekkie szelki i schodki przy kanapie kup, zanim szczeniak przyjedzie.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do pekińczyka

• Shih tzu - też mały pies z Chin o krótkim pysku i długiej sierści, ale bardziej pogodny i towarzyski wobec wszystkich, mniej niezależny.
• Mops - podobnie spokojny i krótkopyski, ale z krótką sierścią; mniej czesania, za to więcej linienia.
• Hawańczyk - mały, długowłosy pies do towarzystwa, ale z normalnym pyskiem, wesoły i bardzo kontaktowy; lepiej znosi ruch i zabawy z dziećmi.

Pekińczyk - co zapamiętać

• Pekińczyk to spokojny, niezależny i przywiązany pies do towarzystwa, najlepszy dla dorosłych i domów bez małych dzieci.
• Krótki pysk i gęsta sierść: latem tylko chłodne pory, szelki zamiast obroży, chłodne miejsce w domu.
• Długą sierść czesz kilka razy w tygodniu, a oczy i fałd nad nosem oglądaj codziennie.
• Chroń kręgosłup: bez skakania z kanapy i bez nadwagi.
• Kupując szczeniaka, pytaj o oddech, oczy i kręgosłup rodziców.

Następny krok: jeśli pekińczyk pasuje do Twojego domu, poszukaj hodowli, w której zobaczysz rodziców na spacerze i usłyszysz, jak oddychają.