Shih tzu — charakter, pielęgnacja, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Shih tzu należy do małych ras — na tle maltańczyka, mopsa czy yorkshire terriera opisujemy go w przeglądzie małe rasy psów. Tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd, charakter, pielęgnację, żywienie, zdrowie i to, jak wybrać szczeniaka.

Shih tzu — rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 9 — psy do towarzystwa (sekcja psów tybetańskich)
Pochodzenie	Tybet i Chiny; rasę rozwinięto w Wielkiej Brytanii
Wielkość	mała rasa (do 10 kg)
Masa (orientacyjnie)	ok. 4,5–8 kg (psy i suki podobnie)
Wysokość w kłębie	do ok. 27 cm
Długość życia (orientacyjnie)	10–16 lat
Sierść i pielęgnacja	bardzo wysoka — długa i gęsta — w długiej szacie czesanie codziennie, krótko strzyżony kilka razy w tygodniu; groomer co kilka tygodni
Aktywność	niska–średnia — kilka spokojnych spacerów dziennie i zabawa w domu; w upał tylko rano i wieczorem
Na pierwszego psa?	tak — łagodny i mało wymagający ruchowo — trzeba tylko zaplanować czas i budżet na pielęgnację
Do mieszkania w bloku?	tak — mały, spokojny i mało szczeka; latem w mieszkaniu nie może być gorąco
Do domu z dziećmi?	raczej tak — pogodny i mocniejszy niż psy miniaturowe, ale nie znosi szarpania za sierść — zabawy pilnuje dorosły

Jak wygląda shih tzu? Umaszczenie i strzyżenie

Shih tzu to mały pies o tułowiu dłuższym niż wysokość, okrągłej głowie, bardzo krótkim pysku i długiej, gęstej sierści. Włosy na kufie rosną we wszystkie strony, tworząc brodę i wąsy, uszy są opadające i obficie owłosione, a ogon z długim pióropuszem pies nosi zawinięty nad grzbietem. Pod długim włosem okrywowym rośnie podszerstek — to on odpowiada za kołtuny.

Wzorzec rasy dopuszcza wszystkie umaszczenia — od biało-złotego i biało-czarnego po jednolicie czarne, złote czy pręgowane. Ceni się białą strzałkę na czole i biały koniec ogona, ale kolor nie ma wpływu na charakter ani zdrowie.

Ogłoszenia z „miniaturowym” albo „imperialnym” shih tzu to sygnał ostrzegawczy: takiej odmiany nie ma we wzorcu rasy. Tak bywają opisywane szczenięta wyraźnie mniejsze niż wzorzec, a zbyt mała wielkość nie jest zaletą — to często pies delikatniejszy i bardziej narażony na kłopoty ze zdrowiem.

Shih tzu — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Shih tzu od wieków był psem do towarzystwa i to jego główny „zawód”. Jest pogodny, przyjazny wobec ludzi i innych zwierząt, raczej spokojny i bardzo przywiązany do domowników. Bywa czujny — zaszczeka, gdy ktoś puka — ale nie jest pieszczochem płochliwym. Potrafi też być uparty, więc nauka wymaga cierpliwości i nagród.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo shih tzu jest dobrym wyborem: dla osoby albo rodziny w mieszkaniu, dla seniora, dla kogoś, kto lubi zajmować się pielęgnacją albo ma budżet na regularne wizyty u groomera. Ponieważ mało gubi sierść, bywa wybierany przez osoby z łagodną alergią — dlaczego to nie gwarancja, wyjaśniamy w tekście pies dla alergika.

Dla kogo nie: dla osób, które szukają towarzysza do biegania czy długich wędrówek; dla kogoś, kto nie ma czasu na codzienne czesanie, a nie chce płacić za groomera — zaniedbana szata szybko zamienia się w bolesny filc; dla domu, w którym latem jest bardzo gorąco.

Pielęgnacja shih tzu: czesanie, strzyżenie, kąpiel, oczy i uszy

Shih tzu w długiej szacie czesz codziennie, krótko strzyżonego — kilka razy w tygodniu. Czesz warstwami, od skóry, a nie tylko po wierzchu — kołtuny tworzą się przy skórze, za uszami, pod pachami i na brzuchu. Potrzebujesz dwóch narzędzi: miękkiej szczotki dla psa z drucianym włosiem, np. Trixie miękka szczotka z metalowym włosiem, i grzebienia, którym sprawdzisz, czy sierść jest rozczesana do końca, np. Trixie grzebień ułatwiający rozplątywanie, obrotowy. Technikę opisuje jak szczotkować psa.

Strzyżenie. Większość opiekunów wybiera krótkie, wygodne strzyżenie u groomera, orientacyjnie co 6–8 tygodni — jak przygotować do tego psa, opisuje pierwsza wizyta u groomera. Długa szata, jak na wystawach, wymaga codziennej, długiej pracy. Między wizytami skracaj włosy między opuszkami i wokół oczu — przydadzą się nożyczki z zaokrąglonymi końcami, np. Trixie nożyczki do łap i pyska.

• Oczy. Włosy nad oczami zwiąż w kitkę albo skróć — inaczej drażnią rogówkę. Kąciki oczu przecieraj codziennie; przy jasnej sierści łzy zostawiają brązowe zacieki. Jak robić to bezpiecznie, opisuje poradnik o czyszczeniu uszu i oczu psa.
• Kąpiel co 3–4 tygodnie albo przy wizycie u groomera, szamponem do długiej sierści, np. Beaphar Shampoo Long Coat. Przed kąpielą rozczesz kołtuny — woda je zbija. Sierść susz do końca, bo wilgotny podszerstek się filcuje.
• Uszy sprawdzaj raz w tygodniu — w owłosionym przewodzie zbiera się brud. Czy usuwać włos z ucha, zdecyduje groomer albo lekarz weterynarii.
• Zęby. W małej szczęce zęby stoją ciasno i szybko odkłada się kamień — czyść je kilka razy w tygodniu (jak dbać o zęby psa).

Czym karmić shih tzu?

Shih tzu to mały pies o umiarkowanym apetycie, ale przy małej aktywności łatwo przybiera na wadze. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras małych (w sklepie filtr „Wielkość psa: rasy małe”) — małe krokiety łatwiej chwycić krótkim pyskiem, np. PRO PLAN Small & Mini Adult. Porcję licz według masy — pomoże ile karmy dziennie dla psa.

Szczeniak dostaje karmę dla szczeniąt małych ras, kilka razy dziennie w małych porcjach, np. Happy Dog Sensible Mini Puppy — więcej w poradniku czym karmić szczeniaka. Po posiłku przetrzyj brodę: resztki jedzenia w sierści przy pysku szybko się sklejają i nieprzyjemnie pachną.

Ile ruchu potrzebuje shih tzu? Wychowanie i zajęcia

Shih tzu wystarczą orientacyjnie 2–3 spokojne spacery dziennie i krótkie zabawy w domu: aport miękkiej zabawki, szukanie smakołyków, nauka prostych sztuczek. Na spacer zakładaj szelki dla psa — nie uciskają szyi i nie wcinają się w długą sierść jak cienka obroża.

W nauce najlepiej działają krótkie sesje i nagroda. Shih tzu bywa uparty przy nauce czystości, więc licz się z tym, że zajmie ona więcej czasu niż u niektórych ras — pomaga stały rytm wyjść. Od szczeniaka przyzwyczajaj go do czesania, dotykania łap, uszu i pyska oraz do suszarki — przy tej rasie zabiegów pielęgnacyjnych jest dużo przez całe życie. Po spacerze w deszczu albo śniegu wysusz sierść, zwłaszcza na brzuchu i łapach.

Zdrowie shih tzu — na co uważać

Shih tzu ma krótki pysk (to rasa brachycefaliczna), więc gorzej oddaje ciepło i szybciej męczy się przy wysiłku. W upał wychodź rano i wieczorem, na spacer zakładaj szelki zamiast obroży, a głośne chrapanie, świszczący oddech czy omdlenia przy wysiłku omów z lekarzem weterynarii — to nie jest „urok rasy”. Objawy przegrzania opisuje poradnik o przegrzaniu psa.

• Oczy. Duże, wysunięte oczy łatwo podrażnić i zranić; zdarzają się też wrastające rzęsy i suchość oka. Mrużenie, zaczerwienienie i ropna wydzielina to powód do wizyty.
• Zęby. Kamień i stany zapalne dziąseł pojawiają się w tej rasie wcześnie — przegląd zębów warto robić przy każdej wizycie kontrolnej.
• Uszy i skóra. Owłosione, opadające uszy sprzyjają zapaleniom, a skłębiona, wilgotna sierść — podrażnieniom skóry.
• Kolana i kręgosłup. Zdarza się przemieszczanie rzepki (pies nagle podkurcza tylną łapę i biegnie na trzech) oraz choroby krążków międzykręgowych przy długim grzbiecie — nagły ból pleców to powód do pilnej wizyty.

Jak kupić albo adoptować shih tzu odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane — w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: badanie oczu, ocena stawów kolanowych, ocena oddychania, badania w kierunku dziedzicznych chorób nerek, jeśli hodowla je wykonuje.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Zobacz rodziców i ich sierść. Zadbana, rozczesana szata dorosłych psów mówi, ile uwagi hodowca poświęca psom.
2. Posłuchaj oddechu. Dorosły shih tzu po krótkim spacerze nie powinien świszczeć ani charczeć.
3. Omijaj „mini” i „imperialne”. Wyjątkowo małe szczenię nie jest lepsze — pytaj o masę rodziców.
4. Sprawdź dokumenty. Rodowód, książeczka zdrowia ze szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna i wyniki badań rodziców.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do shih tzu

• Maltańczyk — równie mały pies do towarzystwa z długą sierścią, ale zawsze biały, z dłuższym pyskiem i bez podszerstka.
• Bichon frise — wesoły, łatwo się uczy; kręcona sierść też wymaga regularnego strzyżenia, ale pysk jest dłuższy, więc lepiej znosi wysiłek.
• Mops — podobnie spokojny i krótkopyski, ale z krótką sierścią, która linieje; zamiast groomera — czyszczenie fałdów.

Shih tzu — co zapamiętać

• Shih tzu to pogodny, spokojny pies do mieszkania, który nie potrzebuje dużo ruchu, ale potrzebuje dużo pielęgnacji.
• Czesanie od skóry codziennie albo kilka razy w tygodniu przy krótkim strzyżeniu; groomer orientacyjnie co 6–8 tygodni.
• Włosy nad oczami zwiąż albo skróć, oczy przecieraj codziennie.
• Krótki pysk oznacza wrażliwość na upał: spacery w chłodzie i szelki zamiast obroży.
• Omijaj ogłoszenia z „mini” i „imperialnym” shih tzu — pytaj o badania rodziców.

Następny krok: zanim zdecydujesz się na shih tzu, zapytaj groomera w okolicy o termin i koszt strzyżenia — to stały element życia z tą rasą.