Amstaff (american staffordshire terrier) - charakter, wychowanie i zdrowie

Amstaff, czyli american staffordshire terrier, to muskularny terier typu bull, często mylony z pitbullem. Tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd, charakter, wychowanie, pielęgnację, zdrowie i to, czy w Polsce potrzebne jest na niego zezwolenie.

Amstaff (american staffordshire terrier) - rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 3 - teriery (sekcja terierów typu bull)
Pochodzenie	USA; wywodzi się od psów typu bull and terrier przywiezionych z Wysp Brytyjskich w XIX wieku
Wielkość	średnia–duża rasa (na granicy filtrów sklepu: rasy średnie 10–25 kg i rasy duże 26–45 kg) - dorosłe psy ważą zwykle ok. 25–30 kg
Masa (orientacyjnie)	psy ok. 25–32 kg, suki ok. 20–27 kg
Wysokość w kłębie	psy 46–48 cm, suki 43–46 cm
Długość życia (orientacyjnie)	12–14 lat
Sierść i pielęgnacja	niska - krótka, twarda, przylegająca; gumowa rękawica raz w tygodniu
Aktywność	wysoka - 1,5–2 godziny ruchu dziennie, zabawa z zasadami i nauka; sam spacer na siku nie wystarczy
Na pierwszego psa?	raczej nie - ludzki i chętny do nauki, ale bardzo silny i pełen zapału; potrzebuje konsekwentnego opiekuna
Do mieszkania w bloku?	raczej tak - w bloku da radę, jeśli codziennie dostaje dużo ruchu i zajęć dla głowy
Do domu z dziećmi?	raczej tak - zwykle bardzo lubi ludzi, także dzieci, ale przy jego sile zabawa zawsze pod nadzorem dorosłego

Jak wygląda amstaff? Budowa, umaszczenia, uszy

Amstaff to pies średniej wielkości, ale bardzo silny: krępy, zwarty, z szeroką klatką piersiową, mocnymi łapami i szeroką głową o wyraźnie zaznaczonych mięśniach policzków. Sierść jest krótka, twarda i błyszcząca, a umaszczeń jest wiele: jednolite (np. niebieskie, płowe, pręgowane, czarne), także z białymi znaczeniami.

W Polsce przycinanie psom uszu i ogonów dla wyglądu (tzw. kopiowanie) jest zakazane ustawą o ochronie zwierząt, dlatego pies z polskiej hodowli ma naturalne uszy i ogon. Ucho czy ogon skraca się wyłącznie z powodów medycznych, decyzją lekarza weterynarii. Amstaff z polskiej hodowli ma więc naturalne, krótkie uszy, półstojące albo z załamanym końcem. Psy ze sterczącymi, ostro przyciętymi uszami pochodzą zwykle z krajów, gdzie kopiowanie jest dozwolone, albo z nielegalnych zabiegów.

Amstaffa łatwo pomylić z trzema innymi psami. Amerykański pit bull terrier wyrósł z tych samych przodków, ale jest zwykle lżejszy i nie jest uznany przez FCI. American bully to nowsza rasa, cięższa i szersza. Staffordshire bull terrier („staffik”) jest wyraźnie mniejszy, waży zwykle 11–17 kg.

Amstaff - charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Amstaff jest bardzo przywiązany do ludzi, wesoły, odważny i pełen zapału. W domu bywa przytulasem, który chce leżeć jak najbliżej opiekuna, na spacerze to wytrwały, energiczny pies, który wszystko robi „na sto procent”. Uczy się chętnie, zwłaszcza za jedzenie i zabawę, ale bywa uparty, gdy nauka jest nudna.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Uczciwie trzeba dodać, że wobec innych psów amstaff bywa mniej tolerancyjny niż wobec ludzi, zwłaszcza dorosły pies wobec psa tej samej płci. Dlatego socjalizacja od szczeniaka i spokojne, kontrolowane spotkania z psami są w tej rasie ważniejsze niż „wybieganie się” na psim wybiegu (pies szczeka na inne psy).

Dla kogo amstaff jest dobrym wyborem: dla aktywnej osoby albo rodziny, która chce psa blisko siebie, ma czas na codzienny ruch i naukę i jest gotowa konsekwentnie pracować nad zachowaniem na spacerze. Dla kogo nie: dla kogoś, kto zostawia psa samego na całe dnie; kto fizycznie nie utrzyma silnego psa na smyczy; kto marzy o psie, którego bez przygotowania puści luzem między obce psy.

Pielęgnacja amstaffa: sierść, skóra, pazury i zęby

Sierść amstaffa wystarczy przeczesać raz w tygodniu gumową rękawicą, np. Trixie gumowa rękawica do wyczesywania sierści, albo gumową szczotką dla psa. Rękawica zbiera martwy włos i masuje skórę, a sierść zaczyna błyszczeć. Kąpiel wystarczy kilka razy w roku, łagodnym szamponem przeznaczonym dla psów.

• Skóra to słaby punkt rasy: obserwuj drapanie, wylizywanie łap, zaczerwienienia i łuszczenie (atopowe zapalenie skóry u psa).
• Słońce. Psy z dużą ilością bieli i różową skórą łatwo się opalają, dlatego latem leżenie w pełnym słońcu ogranicz do minimum.
• Pazury skracaj, gdy stukają o podłogę; ucz tego szczeniaka od pierwszych tygodni.
• Zęby czyść kilka razy w tygodniu; amstaff mocno gryzie, więc zabawki i gryzaki dobieraj do siły szczęk, a twarde kości odpuść.

Czym karmić amstaffa?

Amstaff jest muskularny, ale łatwo tyje, a nadwaga u tak zwartego psa szybko obciąża stawy i więzadła. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras średnich albo dużych, zależnie od masy (filtr „Wielkość psa”), np. Brit Premium by Nature Adult Medium. Porcję licz według masy i aktywności (ile karmy dziennie dla psa); smakołyki z treningu odejmuj od dziennej porcji.

Szczeniak amstaffa potrzebuje karmy dla szczeniąt ras średnich, np. Brit Premium by Nature Junior Medium, i kilku mniejszych posiłków dziennie. O dodatkach wapnia czy witamin decyduje lekarz weterynarii, nie opiekun. Szczegóły opisuje czym karmić szczeniaka.

Ile ruchu potrzebuje amstaff? Wychowanie i zajęcia

Dorosły amstaff potrzebuje orientacyjnie 1,5–2 godzin ruchu dziennie i codziennej pracy dla głowy. Najlepiej sprawdza się w zajęciach, które łączą siłę z kontrolą:

• zabawa w przeciąganie z zasadami („puść” na sygnał, koniec zabawy, gdy zęby dotkną ręki), np. Chuckit Ultra Bumper Tug z działu szarpak dla psa;
• praca węchowa, która uspokaja i męczy bardziej niż bieg, np. Trixie Sniffing Carpet;
• sport kynologiczny: obedience, nosework albo dogtrekking na zajęciach w szkole dla psów.

Od szczeniaka ucz chodzenia na luźnej smyczy (pies ciągnie na smyczy): 25-kilogramowy amstaff, który rzuca się do przodu, to realny problem. Ćwicz też spokój przy innych psach, nagradzając patrzenie na opiekuna, a nie zabawę z każdym spotkanym psem.

Zdrowie amstaffa - na co uważać

Amstaff to zwykle mocny, długowieczny pies, ale w rasie znane są choroby, o które warto zapytać hodowcę:

• Skóra i alergie. Atopia, alergie i choroby skóry należą do najczęstszych problemów rasy; swędzenie, które nie mija, to powód do wizyty.
• Stawy i więzadła. Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych oraz urazy więzadła krzyżowego w kolanie u ciężkich, bardzo aktywnych psów (dysplazja u psa).
• Ataksja móżdżkowa. Dziedziczna choroba nerwowa, która u dorosłego psa powoduje narastające zaburzenia równowagi; istnieje test DNA, więc rodzice z dobrej hodowli są zbadani.
• Serce. Zdarzają się wrodzone wady serca; szmer wykryty przy szczepieniu omów z lekarzem.

Objawy, przy których jedziesz do lecznicy natychmiast, to wzdęty, twardy brzuch i nieudane próby wymiotów (podejrzenie skrętu żołądka) oraz zjedzenie trucizny lub czegoś trującego (trutka, ksylitol, czekolada, leki, środki chemiczne).

Czy na amstaffa potrzebne jest zezwolenie? Hodowla i adopcja

Amstaff (american staffordshire terrier), często mylony z pitbullem, to osobna rasa uznana przez FCI - i nie ma go na liście ras uznawanych w Polsce za agresywne, więc zezwolenie gminy nie jest potrzebne.

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane - w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców - w tej rasie najważniejsze są: prześwietlenie stawów biodrowych i łokciowych, test DNA w kierunku ataksji móżdżkowej, badanie serca.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” - to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla. W ogłoszeniach „amstaff bez rodowodu” często oznacza po prostu psa w typie pitbulla albo mieszańca, a od takiego szczeniaka nie dowiesz się, czy rodzice byli zdrowi i zrównoważeni.

1. Poznaj matkę szczeniąt. Powinna być przyjazna i spokojna wobec Ciebie; lęk albo agresja rodzica to sygnał ostrzegawczy.
2. Sprawdź dokumenty. Rodowód ZKwP, wyniki badań rodziców (stawy, test DNA na ataksję), książeczka zdrowia i umowa kupna.
3. Przygotuj dom. Szelki, smycz, wytrzymałe zabawki i legowisko dla psa; lista w poradniku wyprawka dla szczeniaka.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska. Psów w typie amstaffa w schroniskach jest wiele, a fundacje często znają ich zachowanie wobec ludzi i innych psów.

Rasy podobne do amstaffa

• Pitbull (amerykański pit bull terrier) - ten sam rodowód, zwykle lżejszy; nie jest uznany przez FCI i w Polsce jest na liście ras uznawanych za agresywne.
• American bully - cięższy, szerszy, spokojniejszy pies do towarzystwa, rasa nieuznana przez FCI.
• Dog argentyński - dużo większy, biały molos myśliwski; w Polsce na liście ras, które wymagają zezwolenia.

Amstaff - co zapamiętać

• Amstaff to ludzki, wesoły i bardzo silny terier typu bull, uznany przez FCI, z rodowodem ZKwP.
• Nie ma go na liście ras uznawanych w Polsce za agresywne, więc zezwolenie gminy nie jest potrzebne.
• Potrzebuje 1,5–2 godzin ruchu dziennie, zabawy z zasadami i spokojnej socjalizacji z psami.
• Krótka sierść: rękawica raz w tygodniu; obserwuj skórę i pilnuj wagi.
• Pytaj hodowcę o prześwietlenia stawów i test DNA na ataksję móżdżkową rodziców.

Następny krok: zanim wybierzesz szczeniaka, porozmawiaj z hodowcą o zachowaniu rodziców wobec innych psów i znajdź w okolicy szkołę dla psów z zajęciami dla szczeniąt.