Chow chow — charakter, pielęgnacja, zdrowie i dla kogo jest ta rasa

Chow chow to średniej wielkości pies, ale o potrzebach zupełnie innych niż ruchliwe rasy z przeglądu średnie rasy psów: mało ruchu, dużo czesania i dużo ostrożności w upale. Tutaj znajdziesz wszystko o samej rasie: wygląd i odmiany, charakter, pielęgnację, żywienie, zdrowie i to, jak wybrać szczeniaka.

Chow chow — rasa w skrócie

Grupa FCI	grupa 5 — szpice i psy w typie pierwotnym (sekcja szpiców azjatyckich)
Pochodzenie	Chiny; współczesną rasę ukształtowano w Wielkiej Brytanii
Wielkość	średnia–duża rasa (na granicy filtrów sklepu: rasy średnie 10–25 kg i rasy duże 26–45 kg) — suki zwykle jak rasy średnie, psy często jak duże
Masa (orientacyjnie)	psy ok. 25–32 kg, suki ok. 20–27 kg
Wysokość w kłębie	psy 48–56 cm, suki 46–51 cm
Długość życia (orientacyjnie)	9–12 lat
Sierść i pielęgnacja	wysoka — odmiana długowłosa: czesanie do skóry 2–3 razy w tygodniu, krótkowłosa: raz w tygodniu; w czasie linienia codziennie
Aktywność	niska–średnia — orientacyjnie około godziny spokojnych spacerów dziennie; źle znosi upał
Na pierwszego psa?	raczej nie — niezależny, uparty i zdystansowany — potrzebuje opiekuna, który rozumie psy i nie oczekuje wylewności
Do mieszkania w bloku?	raczej tak — spokojny i cichy w domu, mało ruchliwy; w bloku potrzebny chłodny kąt i winda latem
Do domu z dziećmi?	raczej nie — nie lubi obejmowania, szarpania i hałasu — lepiej czuje się ze starszymi, spokojnymi dziećmi

Jak wygląda chow chow? Odmiany, umaszczenia i niebieski język

Chow chow to krępy, mocno zbudowany szpic o kwadratowej sylwetce, szerokiej głowie z kryzą jak lwia grzywa, małych stojących uszach, ogonie zakręconym na grzbiecie i niebiesko-czarnym języku. Tylne łapy są prawie proste, dlatego chow porusza się krótkim, sztywnym, „szczudłowatym” krokiem — to cecha rasy, nie kulawizna.

Rasa ma dwie odmiany sierści: długowłosą — obfitą, odstającą, z wyraźną kryzą — i krótkowłosą (gładką), z krótszą, gęstą okrywą. Umaszczenie jest zawsze jednolite: czarne, rude, niebieskie, płowe, kremowe albo białe, często z jaśniejszym spodem ogona i tyłem ud.

Niebiesko-czarny język i dziąsła są wymagane przez wzorzec. Różowy język albo różowe plamy na języku u dorosłego psa to sygnał, że nie jest to czystej krwi chow chow. Psy podobne do chow chowa, ale z dłuższą kufą i bez niebieskiego języka, to zwykle mieszańce.

Chow chow — charakter i dla kogo (a dla kogo nie)

Chow chow jest spokojny, niezależny, godny i zdystansowany — opiekunowie porównują go do kota. Przywiązuje się zwykle do jednej, dwóch osób, okazuje to bez wylewności i nie lubi być obejmowany, podnoszony ani zaczepiany. Wobec obcych ludzi i psów zachowuje rezerwę, a dom pilnuje. Jest czysty i zwykle cichy, ale uparty: wykonuje polecenia, gdy widzi w tym sens.

To cechy typowe dla rasy, a nie gwarancja: o charakterze konkretnego psa decydują też rodzice, socjalizacja w pierwszych miesiącach i wychowanie.

Dla kogo chow chow jest dobrym wyborem: dla spokojnej osoby albo pary, która ceni niezależnego psa, nie ma czasu na kilka godzin ruchu dziennie, za to ma czas na czesanie i konsekwentne, cierpliwe wychowanie.

Dla kogo nie: dla rodziny z małymi dziećmi, które chcą psa przytulać; dla kogoś, kto marzy o psie do biegania, wspólnych sportów czy zabaw na psim wybiegu; dla domu, w którym często bywają goście, a pies nie ma swojego spokojnego miejsca; dla osoby, która oczekuje od psa natychmiastowego posłuszeństwa.

Pielęgnacja chow chowa: czesanie, kąpiel, oczy

Chow chowa długowłosego czeszesz do skóry 2–3 razy w tygodniu, krótkowłosego — raz w tygodniu, a w czasie linienia obu codziennie. Czesz partiami, odgarniając sierść tak, żeby szczotka dotarła do nasady włosa, bo pod puszystym wierzchem łatwo powstają zbite kołtuny. Przydadzą się narzędzia z działu szczotka dla psa:

• szczotka do podszerstka do regularnego czesania, np. Trixie szczotka dwustronna do podszerstka;
• metalowy grzebień do kryzy, okolic uszu i „portek” na udach, np. Trixie grzebień podwójny;
• w szczycie linienia narzędzie z ostrzem, np. Furminator dla psów długowłosych w rozmiarze L.

• Bez golenia. Ogolona sierść chowa odrasta nierówno, a skóra traci ochronę przed słońcem — w upale bardziej pomaga wyczesanie podszerstka.
• Kąpiel kilka razy w roku, zawsze po wyczesaniu i z bardzo dokładnym suszeniem — wilgotny podszerstek przy skórze sprzyja stanom zapalnym. Jak to robić, opisuje jak często kąpać psa.
• Oczy oglądaj kilka razy w tygodniu: łzawienie, mrużenie albo zaczerwienienie to powód do wizyty, bo w tej rasie często podwijają się powieki. Delikatną pielęgnację opisuje jak czyścić psu uszy i oczy.
• Zabiegi ćwicz od szczeniaka — dorosły chow, który nie zna dotyku łap i pyska, potrafi stanowczo zaprotestować.

Czym karmić chow chowa?

Chow chow nie potrzebuje dużo energii — mało się rusza i łatwo tyje. Dorosłego psa karm suchą karmą dla psa dla ras średnich (w sklepie filtr „Wielkość psa: rasy średnie”), np. PRO PLAN Medium Adult Sensitive Digestion; dla cięższego psa sprawdzi się karma dla ras dużych. Porcję licz według masy, nie według apetytu — pomoże ile karmy dziennie dla psa.

Pod obfitą sierścią nadwaga jest prawie niewidoczna, a obciąża stawy, z którymi rasa i tak bywa kłopotliwa. Sprawdzaj żebra dłonią — jak ocenić kondycję, opisuje nadwaga u psa. Szczeniaka karm według poradnika czym karmić szczeniaka.

Ile ruchu potrzebuje chow chow? Wychowanie i upał

Dorosły chow chow potrzebuje orientacyjnie około godziny spokojnych spacerów dziennie, podzielonej na kilka wyjść. Nie jest psem do biegania, aportowania czy sportów — woli spacer w swoim tempie, węszenie i obserwowanie okolicy. Ruch jest jednak potrzebny: utrzymuje wagę, stawy i dobry nastrój.

Upał to dla chow chowa realne zagrożenie. Gęsta sierść i krępa budowa sprawiają, że przegrzewa się szybciej niż wiele psów podobnej wielkości. W ciepłe dni wychodź wcześnie rano i późnym wieczorem, skróć spacery do minimum, zapewnij cień, wodę i chłodne podłoże do leżenia — np. matę chłodzącą dla psa albo kamienną posadzkę. Objawy przegrzania opisuje przegrzanie u psa.

Wychowanie zacznij od socjalizacji — w pierwszych miesiącach spokojnie oswajaj szczeniaka z ludźmi, psami, dźwiękami i dotykiem, tak jak opisuje poradnik socjalizacja szczeniaka. Chow chow słabo reaguje na przymus i powtarzanie — krótkie, spokojne sesje z nagrodą dają najlepsze efekty. Na spacery zakładaj dobrze dopasowane szelki dla psa, które nie wgniatają się w kryzę.

Zdrowie chow chowa — na co uważać

Chow chow ma kilka predyspozycji zdrowotnych, o które warto pytać hodowcę:

• Powieki i oczy. W rasie bardzo często występuje podwijanie się powiek do środka — rzęsy drażnią wtedy rogówkę. Objawy to łzawienie, mrużenie i zaczerwienienie oka. Wymaga to oceny lekarza weterynarii, bo nieleczone uszkadza oko.
• Stawy. Występuje dysplazja stawów biodrowych i łokciowych oraz zwichnięcie rzepki. Sztywny, krótki krok jest typowy dla rasy, ale nasilona kulawizna czy niechęć do wstawania już nie (dysplazja u psa).
• Skóra i tarczyca. Pod gęstą sierścią łatwo o sączące zapalenia skóry i przeoczone kołtuny; w rasie opisuje się też niedoczynność tarczycy.

Najczęstszy nagły problem to przegrzanie. Gdy zauważysz temperatura 40,5 °C i więcej albo objawy udaru cieplnego (gwałtowne ziajanie, gęsty ślinotok, chwiejny chód), przerwij spacer, schładzaj psa i jedź do lecznicy. Od czego jeszcze zależy długość życia, opisuje ile żyje pies.

Jak kupić albo adoptować chow chowa odpowiedzialnie

Szczeniaka rasowego szukaj w hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), który należy do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Pies z takiej hodowli dostaje rodowód, a jego rodzice muszą mieć uprawnienia hodowlane — w wielu rasach także wyniki badań w kierunku chorób dziedzicznych. Przed rezerwacją poproś o wyniki badań rodziców — w tej rasie najważniejsze są: prześwietlenie stawów biodrowych i łokciowych, badanie oczu i powiek u lekarza weterynarii okulisty, ocena rzepek.

Ogłoszenie „rasowy, bez rodowodu, rodzice na miejscu” to zwykle pseudohodowla: nikt nie sprawdził zdrowia rodziców, a szczenię może wyrosnąć na psa innej wielkości i o innym charakterze, niż obiecywano. Rodowód nie jest „papierem dla wystawców” — to jedyny dowód, że za szczeniakiem stoi kontrolowana hodowla.

1. Zobacz rodziców. Zwróć uwagę na ich oczy (czy nie łzawią i nie mrużą się), swobodę ruchu i spokojne zachowanie wobec gościa.
2. Zapytaj o odmianę i sierść. Długowłosy chow wymaga dużo więcej czesania niż krótkowłosy — wybierz odmianę do czasu, który masz.
3. Sprawdź dokumenty. Rodowód, wyniki badań rodziców, książeczka zdrowia z wpisanymi szczepieniami i odrobaczaniem, umowa kupna.
4. Przygotuj chłodne miejsce. Legowisko w cieniu, z dala od kaloryfera i nasłonecznionego okna.

Cena szczeniaka zależy od hodowli, linii i dokumentów, dlatego jej nie podajemy. Podejrzanie tani „rasowy” szczeniak to sygnał ostrzegawczy, nie okazja. Uważaj na ogłoszenia „mini chow chow” albo „misiowate szczeniaki chow” — taka odmiana nie istnieje, a pod tą nazwą zwykle sprzedaje się mieszańce. Psy tej rasy trafiają też do schronisk i fundacji, w tym do organizacji zajmujących się jedną rasą. Adopcja dorosłego psa ma ważną zaletę: znasz już jego wielkość, charakter i stan zdrowia. Jak wyglądają pierwsze tygodnie, opisuje poradnik o psie ze schroniska.

Rasy podobne do chow chowa

• Akita — też spokojny, zdystansowany pies jednej rodziny i dobry stróż, ale większy i bardziej ruchliwy.
• Shiba inu — mały japoński szpic o podobnie „kocim”, niezależnym charakterze, z krótką, łatwą w pielęgnacji sierścią.
• Samojed — szpic o równie obfitej sierści, ale z zupełnie innym temperamentem: towarzyski, wesoły i bardzo aktywny.

Chow chow — co zapamiętać

• Chow chow to spokojny, niezależny pies o „kocim” charakterze — nie przepada za przytulaniem i obcymi.
• Potrzebuje niewiele ruchu, ale bardzo dużo czesania (zwłaszcza odmiana długowłosa) — zawsze do skóry.
• Upał jest dla niego niebezpieczny: spacery rano i wieczorem, cień, woda, chłodne podłoże.
• Łzawiące, mrużone oko to w tej rasie częsty sygnał podwiniętej powieki — do lekarza.
• Niebiesko-czarny język to cecha rasy; „mini chow chow” nie istnieje.

Następny krok: zanim zdecydujesz się na szczeniaka, spędź trochę czasu z dorosłym chow chowem w hodowli — sprawdź, czy jego zdystansowany charakter pasuje do Twojego domu.